Amy Winehouse: het Humo-interview

© belga

Een stem als die van Aretha, een blasfemische woordenschat die niet moet onderdoen voor die van de gemiddelde bootwerker en een exotische physique die man en vrouw doet duizelen. Werd het fenomeen AmyWinehouse met haar debuut 'Frank' nog binnengehaald als de indie Joss Stone, met haar nieuwe plaat 'Back To Black' kroont de drieëntwintigjarige Joodse diva uit Camden zich tot een Diana Ross from hell.
 

""Ik ben manisch-depressief en drinken helpt me niet echt""

Snelcursus Amy Winehouse: ze groeide op met de pop van Kylie Minogue en Salt 'N' Pepa, maar koos op haar tiende al voor de platencollectie van haar ouders: Frank Sinatra, Dinah Washington en Ella Fitzgerald. Op haar dertiende schreef ze zich in bij de Sylvia Young Theatre School in Londen - in haar klas zaten toekomstige popsterretjes Billie Piper en de frontman van Busted - na twee jaar werd ze er buiten gegooid wegens een gebrek aan inzet én een piercing.

Op haar twintigste debuteerde ze met 'Frank', een jazzy plaat die haar ­ bijzonder tegen haar zin ­ indeelde bij het rijtje Katie Melua - Norah Jones ­ Jamie Cullum. (Winehouse over Cullum: 'Lift music, mate'.) Na drie jaar stilte slaat ze terug met 'Back To Black': badend in een vette vintage Motown-sound zingt Winehouse, in het echt blanker dan blank maar qua stemgeluid zwarter dan zwart, over haar dagdagelijkse besognes. 

We ontmoeten Amy Winehouse in de kantoren van Universal in Londen. De geruchten kloppen: de ten tijde van 'Frank' nog voluptueuze Winehouse is angstwekkend mager. Elegantly wasted ook: getoupeerd haar, zwart geverfde Cleopatra-ogen, skinny jeans en een t-shirt dat haar volgetatoeëerde armen en borst laat zien. Ze is aan het kijken naar een dvd van Smokey Robinson, 'The Tracks of my Tears' schalt door de kamer. We feliciteren Winehouse met haar uitstekende album, wat volgt is een hyperkinetische kettingreactie van warrige gedachten. 

Amy Winehouse: 'In mijn vorige album zat er geen duidelijke richting: een song klonk zus, een andere zo. Er was geen consistente stijl, it was just a jamble, hier wat jazz, daar wat hiphop. Deze plaat... Ik heb niets geprobeerd, het enige wat ik wou was dat het klonk alsof dezelfde band al de songs had gespeeld, alsof we ze in één ruk hadden opgenomen. Ik wou dat ze klonk zoals die albums (wijst naar tv) zijn opgenomen: in twee weken.'

HUMO Maar zo is het niet gegaan? 

Winehouse: 'Nee, natuurlijk niet. Ik heb vals gespeeld. It did take ages and ages, ik was er zelfs niet toen de band het live kwamen inspelen, ik zat ergens tussen Miami en New York. Het was niet eens dezelfde band, het waren er twee. Maar ik luisterde plots dus naar al die motownmuziek, it's wicked. Vroeger luisterde ik vooral naar jazz, maar dat is voorbij. Ik ken jazz, ik moet er niet meer de hele tijd naar luisteren.'

HUMO Wat heeft je motown doen ontdekken?

Winehouse: 'Pool. Ik heb meer dan een jaar lang niks gedaan,had geen zin in muziek maken, in niks eigenlijk. Ik had even vakantie nodig.Het plan was drie maanden vrijaf nemen, maar het is uiteindelijk anderhalf jaar niksen geworden. Het was zo erg dat de platenfirma me kwam vragen: 'wil je eigenlijk nog een tweede album maken'? En ik zei: 'ja, maar ik moet eerst even mijn leventje leiden'. Ik ben ze erg dankbaar dat ze me dat laten doen hebben.'

'Ik speelde alleen maar pool. Ik bedoel, ik speel nog steeds pool, maar een jaar lang deed ik haast niks anders dan poolen - every day solidly for like a year. En in een pub-juke box zit er nu eenmaal geen jazz. Ik hoorde alleen maar sixties soul, en ik was er meteen weg van. Het is zo lekker dramatisch, zo heerlijk atmosferisch. En er is natuurlijk ook de hartenpijn: de meeste van die liedjes gaan over hoe verliefd je bent op iemand en hoe je voor die persoon zou willen sterven. This is the shit, dacht ik meteen. Dit ben ik, iedere zondag van het jaar.'

HUMO De mooiste song op Back To Black is de ballad 'Love is a Losing Game'. Het is niet het enige nummer op de plaat waaruit een gebroken hart spreekt.

Winehouse: 'I had a really bad break-up. Er was iemand die ik zo intens liefhad, onze liefde was te intens, we waren simpelweg teveel voor elkaar. Op een gegeven moment belandde ik op een punt waarop ik aan mezelf moest toegeven: we kunnen niet samen zijn, het gaat niet. Eén reden was dat hij al een vriendin had. Maar hij is echt wel voor me gevallen.'

'Het was zo een Trieste situatie. Zonder dat we het zelf  wilden, behandelden we elkaar rotslecht. We werden verliefd op elkaar, en vervolgens deden we er alles aan om te bewijzen dat we niet verliefd waren. We zaten constant argumenten aan te halen waarom we niet bij elkaar pasten, we saboteerden onze relatie alleen maar.'

'Maar we waren dus heel erg verliefd op elkaar. 'Love is a Losing Game' heb ik in tien minuten geschreven. It just wrote itself, het was zo'n  makkelijke kleine perfecte korte song om te schrijven. Het is ook één van mijn favoriete songs om live te brengen. It's one of the saddest songs ever. En daarom ben ik er gek op.'

HUMO Gaat 'Wake Up Alone' ook over hem?

Winehouse: 'Het was echt een hel: overdag deed ik er alles aan om niet aan hem te moeten denken, ik probeerde mijn hersenen zo veel mogelijk af te leiden met vanalles. Maar 's nachts kon ik niet aan mijn gedachten ontsnappen. In mijn dromen zat hij me achterna, nacht na nacht. En dan word je wakker 's morgens, heb je weer over hem gedroomd, en ligt er niemand naast je... So weird.'

'Maar nóg weirder werd het toen ik wakker werd naast iemand anders, mijn nieuw lief. Dan droomde ik weer eens over Blake, en werd ik wakker naast Alex. God, shit, dan voelde ik me altijd zo rot voor Blake, want ik was verliefd aan het worden op iemand anders. De eerste drie weken dat ik met Alex was, zat ik continu te huilen. Altijd maar huilen en huilen, want ik miste iemand en ik was alweer aan het vallen was voor de volgende. Ik voelde me zo schuldig.'