Muyters-gate: het nieuws van vandaag stond in augustus al in Humo

© Imageglobe

In dat Humo-interview zei Luyten onder meer het volgende...

Luyten «Wat ik ook doe, mensen zullen altijd vermoeden dat ik wraak wil nemen. Niet ten onrechte: ik pik het niet dat Bart De Wever in een weekblad verklaart dat wij ‘niet passen binnen de normen en waarden van onze partij’, wetende wat hij weet.

»Moet ik dan de fouten van anderen door de vingers zien? Als Philippe Muyters in 2010 de begrotingscijfers opsmukt en in het Vlaams Parlement staat te liegen – ik heb de bewijzen op papier – moet ik dan mijn mond houden?»

Hieronder kan je het volledige artikel herlezen.

1 Jaar na het Thaise drugsschandaal. Ex-senator Kim Geybels en haar minnaar Bas Luyten.

Na een dodelijke kus van het asfalt je ogen laten sluiten door de mooie Kim Geybels: er zijn pijnlijker manieren om aan je einde te komen. Vinden véél Vlamingen. In 2010 stemden meer dan 42.000 mensen de volslagen onbekende Limburgse spoedarts rechtstreeks de Senaat in.

Waar ze haar reputatie van femme fatale meteen waarmaakte: op vakantie in Thailand raakte ze samen met haar vriend Bas Luyten – net als zij N-VA – betrokken bij een schimmige drugsdeal, en wég was haar fluwelen zitje. Eén jaar later kijken de Bonnie and Clyde van de Belgische politiek terug op een bewogen trip.

HUMO Vandaag is de regeringsformatie herbegonnen zonder de N-VA. Een mooie dag voor jullie?

Bas Luyten «Zo ver zou ik niet gaan: wij staan nog altijd achter het programma van de N-VA.»

Kim Geybels «Grotendeels (lacht).»

Luyten «De N-VA heeft voor ‘nee’ gekozen in plaats van ‘ja maar’, maar ze wisten ook: dan gaan ze verder zonder ons. De CD&V neemt een risico, maar het belangrijkste is: ons programma moet worden verwezenlijkt.»

HUMO Wie is ‘ons’?

Geybels «De flaminganten (lacht).»

Luyten «Ik blijf achter negentig procent van het N-VA-programma staan.»

Geybels «We staan natuurlijk niet meer achter de partijtop.»

HUMO Jullie zijn allebei uit de partij gezet.

Luyten «Niet juist. Ik heb begin september vorig jaar mijn partijkaart zélf ingeleverd.»

Geybels «Ik ben eruit gezet. Maar ik ben niet meer opgedaagd voor de tucht- en verzoeningscommissie. De uitkomst lag al lang vast: de wil van De Wever is wet.»

Luyten «Ik was al langer persona non grata. Zal ik het verhaal misschien vertellen?»

HUMO Asjeblief.

Luyten «Ik ben van 2005 tot 2009 jongerenvoorzitter van de N-VA geweest. Je moet weten: de partij is als de dood voor een jongerenafdeling. Het spook van de Volksuniejongeren: die waren indertijd uitgegroeid tot een partij binnen de partij.»

Geybels «Bij de splitsing van de Volksunie heeft de top van de VU-jongeren, tegen de overtuiging van hun eigen leden in, de kant van Bert Anciaux en Spirit gekozen. Een nieuw schisma wil men binnen de N-VA tot elke prijs vermijden.»

Luyten «Als jongerenvoorzitter zocht ik voortdurend het compromis, zelfs met de felste tegenstanders in de partijtop, mensen met een uitgesproken jongerenallergie.»

HUMO Zoals?

Luyten «Piet de Zaeger (directeur N-VA, red.) was nummer één.»

Geybels «Frieda Brepoels (Europarlementslid, red.) nummer twee.»

Luyten «Bon, ik kreeg een mooi afscheid op het partijcongres, in februari 2009. Ik mocht er zelfs speechen, maar enkele weken later vloog ik uit de partijraad, tégen de statuten in. Ik was nog medewerker van de partij, maar ik werd wel monddood gemaakt. Dus startte ik een procedure bij de statutencommissie. Enkele maanden later gaf die me over de hele linie gelijk: ik kreeg al mijn bevoegdheden terug.»

HUMO Waarom wilden ze je kwijt?

Luyten «Niet vanwege mijn resultaten met de N-VA-jongeren: we zijn van een jaarlijkse omzet van 2.500 euro naar 150.000 euro gegaan, met de subsidie die ik had gevonden. Ik heb de jongeren op de kaart gezet.

»Het keerpunt was de discussie over de lijstvorming van het kartel met CD&V in mei 2007, met name over de Oost-Vlaamse lijst. De tweede plaats – waar je garanti verkozen was – ging naar een N-VA’er, vóór de baas van Volvo, Peter Leyman, die namens CD&V pas op de derde plaats kwam. Omdat de jongeren elders zulke erbarmelijke plaatsen toegewezen kregen, hield ik een vurig pleidooi voor Sarah Smeyers.

»Maar dat was tegen het zere been van de kliek-De Wever, die Marijke Samyn op die tweede plaats wilde. Er werd over gestemd, maar het was drie keer ex-aequo. De vergadering daarna deden we het over, in vrijwel dezelfde samenstelling. En toen won ik met één stem verschil. Dat hebben ze me nooit vergeven.

»In 2004 had ik al eens deelgenomen aan een rekruteringsronde voor parlementaire of kabinetsmedewerkers. Ik eindigde als eerste, maar ik werd niet aangenomen. In augustus 2007 deed ik nog eens mee: hetzelfde verhaal.»

HUMO Momentje. Je lag in de clinch met de partijtop, maar toch liet die je niet helemaal vallen: je bleef medewerker van Piet De Bruyn. In de zomer van 2009 ging je zelfs werken voor Jan Peumans, de voorzitter van het Vlaams Parlement.

Luyten «De Vlaamse verkiezingen van 2009 waren een voltreffer voor de N-VA. De enige niet-herkozen parlementair was Piet De Bruyn. Dus: ik was de enige niet-herkozen medewerker. De Bruyn kreeg een baan bij Philippe Muyters, Vlaams minister van Financiën. Mij liet iedereen links liggen.

»Na enkele maanden vroeg ik een gesprek bij Bart De Wever. Ik vroeg op onderwijs uitgespeeld te worden op het kabinet van Geert Bourgeois. Ik mocht bij de kabinetschef van Bourgeois op sollicitatiegesprek, maar die wist van niks: De Wever had hem niet ingeseind.

»Ik heb toen iets op mijn Facebook gegooid in de trant van: ‘Blijkbaar heeft de partij me niet meer nodig.’ Toen kreeg ik een voorstel van Piet De Zaeger: ik mocht op het partijsecretariaat komen werken, als ik 500 euro per maand inleverde. Dat wilde ik niet, en daarop is het stukgelopen.

»Drie dagen voor mijn opzeg ten einde zou lopen, greep Jan Peumans in: ‘Jij komt bij mij op het kabinet.’ Tijdens een lunch met Bart De Wever stak hij zelfs ongevraagd de loftrompet over mij: ‘Die jongeman is een meerwaarde voor mijn kabinet.’ – ‘Niet moeilijk,’ zei De Wever, ‘op jouw rariteitenkabinet.’»

HUMO Sorry dat ik lach.

Luyten «Oké, maar Peumans stak wel zijn nek voor mij uit.

»Kijk, ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik vroeg of laat het parlement in wilde. Dus toen de Senaatslijsten werden opgesteld, heb ik op het kabinet wat telefoons gepleegd voor mijn kandidatuur. Aftastende gesprekken, om te polsen naar de ontwerplijst.

»Bon, de kabinetschef vernam dat, was verstoord, en zei tegen Peumans kort voor die de vergadering over de lijstvorming binnenging: ‘Luyten heeft de hele dag zitten bellen voor zijn plaats.’ Resultaat: Peumans slechtgezind. Op die vergadering trok De Wever alle registers open: ‘Als Bas Luyten op de Senaatslijst staat, ga ik eraf.’»

Geybels «Voor de duidelijkheid: ik was daarbij. Eerst werd Els De Rammelaere met de grond gelijk gemaakt, daarna was Bas aan de beurt.»

Luyten «En toen zei Peumans: ‘Ik zal morgen eens met Bas babbelen over zijn functioneren op het kabinet.’ Dat was het nekschot. ’s Anderendaags ging ik met tranen in de ogen naar hem toe, maar hij zei: ‘Ik heb achttien jaar moeten wachten, jij gaat dat ook doen.’ In de dagen daarna heeft hij zich daarvoor, op zijn manier, tot drie keer toe verontschuldigd. Maar het was op tussen ons: ik stopte met werken voor Peumans.

»Het is niet meer dan normaal dat een oud-jongerenvoorzitter een mooie plaats op de lijst krijgt. Ik dacht zelf aan de Senaat, omdat de concurrentie met (volksvertegenwoordiger) Theo Francken bijzonder scherp was: wij zijn géén vrienden. Ik heb voor Piet De Bruyn gewerkt, een man die geen geheim maakt van zijn homoseksualiteit. Een aantal mensen in de partij zit dat bijzonder hoog, en één van hen is Francken, al zal hij dat nooit openlijk toegeven.»

Geybels «Bas heeft op zijn Facebook een mail van (senator) Karl Vanlouwe aan Theo Francken gepost. Die moet je eens lezen: de homofobie spat ervan af!»

Luyten «Een homo als baas? Dat kan niet voor die mensen.»

HUMO De Bruyn is toch niet de enige homoseksueel in de N-VA?

Luyten «Da’s waar: je hebt de Roze Leeuwen, Vlaamsgezinde homoseksuele jongeren die zich vooral in het Gentse goed georganiseerd hebben. In het Leuvense heb je ze ook, al zijn ze minder gestructureerd: Piet De Bruyn, (Senaatsvoorzitter) Danny Pieters, Erwin Verbeken, Luk Bellens (gemeenteraadslid Leuven).

»Iedereen weet hoe zwaar Bellens het binnen de N-VA te verduren krijgt. Voor de verkiezingen van 2010 kreeg hij pas de vijfde plaats voor de Kamer in Leuven omdat hij een Roze Leeuw was.»