'7 Rooms of Gloom', The Four Tops (1967)
"Katia kaapt de ether!"
Man doolt na liefdesbreuk rond in leeg 'spookhuis'. Door Holland-Dozier-Holland gecomponeerd voor de beste mannelijke Motown-groep, met een arrangement dat knipoogt naar de komische tunes van sixties-horrorseries als 'The Addams Family' en 'The Munsters'.
'The Boogie Monster', Gnarls Barkley (2006)
De wind giert door een tochtgat in de slaapkamer van Cee-Lo; onder zijn bed en in zijn kast wemelt het van de monsters. Tot hij beseft: 'And now it is plain to see / The whole time the monster was me'.
'Monster Mash', Bobby 'Boris' Pickett & the Cryptkickers (1962)
De ultieme Halloween-klassieker. Dr. Frankenstein merkt dat zijn Monster een dansje kan: de monster mash. Het komt tot een dansfeestje, en alle aanwezigen - Dracula, Wolfman en een hele hoop ghouls - zijn het er roerend over eens: it was a graveyard smash!
'Crying Blood', VV Brown (2008)
Eén van die flamboyante nieuwe Britse zangeressen brengt een onweerstaanbare mix van indie, R&B en girl group pop, met een bijzonder vette knipoog naar het hierboven genoemde 'Monster Mash'.
'Zombie Jamboree', Harry Belafonte (1962)
Calypso time! Al in de vroege jaren vijftig nam ene Lord Intruder op het Caribische eiland Tobago dit aanstekelijke liedje op: de zombies kruipen één voor één uit hun graf en zetten het met hun half weggerotte ledematen op een shaken. Harry Belafonte verplaatste de 'Zombie Jamboree' naar 'a New York cemetery'.
'Zombie Dance', The Cramps (1980)
Nog meer ondoden! Dit plaatje draaien we speciaal voor Lux Interior, de Cramps-zanger die op 4 februari 2009 stierf en op dit eigenste moment in de Hel daarboven z'n danse macabre uitvoert.
'Do You Remember', The Horrors (2009)
The Horrors zijn dan weer op strooptocht door de Hel op Aarde: de stadions van Europa, alwaar ze het voorprogramma doen van Muse. Maandag 2 november bijvoorbeeld in het Sportpaleis.
'I Put a Spell on You', Screamin' Jay Hawkins (1956)
Onsterfelijk schreeuwnummer van de grote voodoomeester van de rock-'n-roll. Gecoverd door o.a. Nina Simone en de volgende groep:
'Walking on the Water', Creedence Clearwater Revival (1968)
John Fogerty was van San Francisco, maar situeerde de swamp rockers van CCR maar al te graag in de bayous van Louisiana. In 'Walking on the Water' wordt hij in zo'n moeras op de hielen gezeten door een hoodoo-spook.
'Witch Queen of New Orleans', Redbone (1971)
Eén van de vele nummers over Marie Laveau, de beruchte voodoopriesteres die in de 19de eeuw heel New Orleans in haar ban had. (Zie ook: 'Marie Laveau' van Dr. John en 'Dixie Drug Store' van Grant Lee Buffalo.)
'Drumming Song', Florence + The Machine (2009)
Haar kleren zijn van het heidense soort, voor haar video's laat ze zich inspireren door horrorfilms als 'The Wickerman', maar vooral de muziek van deze moderne heks betovert: Florence Welch.
'Spellbound', Siouxsie & the Banshees (1981)
Al blijft de grote opperheks natuurlijk Siouxsie Sioux. Tot ieders verbazing is ze onlangs gescheiden van haar jeugdliefde, Banshees-drummer Budgie, die in 'Spellbound' de luisteraar in totale trance roffelt.
'Grim Reaper of Love', The Turtles (1966)
The Turtles werden wereldberoemd met het onschuldige niemendalletje 'Happy Together'; in 'Grim Reaper of Love' doen ze psychedelisch-griezelig over Pietje de Dood.
'Murder in the Dark', Hatcham Social (2009)
Hatcham Social is de favoriete nieuwe groep van Ian McCulloch, en dat is eraan te horen: romantische gothrock met nachtmerriescenario's.
'The Seventh Seal', Scott Walker (1969)
Angstaanjagend, met alsmaar heviger aanzwellend koorgezang gearrangeerd hoogtepunt van 'Scott 4', geïnspireerd door de film 'Het zevende zegel' van Ingmar Bergman. Een ridder speelt een spel schaak tegen de Dood. Wint de ridder, dan blijft hij leven; verliest hij, dan moet hij dood.
'Casper the Friendly Ghost', Original Cartoon Theme (1955)
Er wordt weleens beweerd dat-ie de geest is van stripfiguur Richie Rich, maar hij is gewoon Casper, het liefste spookje ter wereld. (En tegelijkertijd één van de demonen die Daniel Johnston teisteren, samen met die andere comic-held Captain America.)
'Paris 1919', John Cale (1973)
Soms zijn spoken op zolder gewoon herinneringen aan mensen van vroeger: dan hoef je de ghostbusters niet te bellen en kan je zelf op spokenjacht. Zoals John Cale in deze prachtsong, waarin hij voor exorcist speelt en de 'geest' van een vrouw z'n huis uitdrijft: 'You're a ghost la la la
/ You're a ghost
/ I'm the bishop and I've come
/ To claim you with my iron drum
/ La la la la la la...'
Rock Ahoy
StuBru, zondag 12 uur
1 reactie
reageer ooksamman
Maandag 2 november 2009 - 15u30
Rock Ahoy: Halloween. En da zonder the Misfits? Sjonge jonge, soms toch een teleurstelling...
Reageer ook