André Vermeulen

ANDRÉ VERMEULEN « Ik heb nog geen iPod, maar lang zal het niet meer duren. En zodra het zover is, zet ik op nummer tien Puppet on a String' van Sandie Shaw, de winnares van '67. Mijn allereerste Songfestival, er is toen een wereld van popmuziek voor me opengegaan. Zelf haatte Sandie het nummer omdat het zo'n meestamper was. Naar verluidt heeft ze zich huilend op haar hotelkamer teruggetrokken na haar overwinning: ze was ervan overtuigd dat haar carrière voorbij was. Ver zat ze er niet naast, want ze mag dan wel gewonnen hebben, daarna heeft ze nooit nog een echt grote hit gehad.

» Op nummer negen zet ik mijn enige Belgische toptiennummer: Claude Lombard met Quand tu reviendras' uit 68, een broos chanson en naar het schijnt de favoriet van Cliff Richard, die datzelfde jaar meedeed met Congratulations'. Lombard is zevende geëindigd, een plaats waar we nu voor zouden tekenen, en is in de muziekbusiness gebleven. Tegenwoordig leidt ze het koor bij Charles Aznavour.

» Op de achtste plaats zit ik met een ex aequo van twee Nederlandse liedjes: Een beetje' van Teddy Scholten, de inzending die won in '59. Een pracht van een tekst: Ik wou dat je hart een kast was met een deurtje en dat ik kon kijken in het interieurtje. Dan moest je oprecht zijn...' Teddy - ze moet nu ergens in de tachtig zijn - was toen een heel knappe verschijning. Ze zou nog elk jaar naar het Songfestival kijken op de VRT, omdat ze mijn commentaar leuker vindt dan de Nederlandse.

» Op een gedeelde achtste plaats staat een andere winnaar uit Nederland: Lenny Kuhr met de De troubadour', een kleinkunstlied met sobere gitaarbegeleiding maar met ongelofelijk veel passie gezongen. In die drie minuten dat Lenny Kuhr in '69 op het podium stond, gaf ze een interpretatie die werkelijk alles overtrof.