De soundtrack van hun leven (1): 100 artiesten over de muziek die hun wereld veranderde

Oog- en oorkleppen? Weg ermee! Want als u ons niet gelooft, dan toch zeker specialisten als Brian Wilson, Jack White, U2, Dr. John, Radiohead, Johnny Marr, Patti Smith, Andre 3000, Alex Turner, Franz Ferdinand, Rufus Wainwright, Chuck D. en De Vele Anderen die deze Top 100 hebben samengesteld en commentaar leveren bij het plaatje van hun keuze!

"'Het universum, samengebald in 2 minuten en 15 seconden'"

100. 'Crazy', Gnarls Barkley (single, 2006)

ANDRE 3000 (OUTKAST) « Ik ken Cee-Lo al sinds de lagere school. Toen ik nog in de Dungeon Family (legendarisch hiphopcollectief uit Atlanta, red.) zat, hebben we even met het idee gespeeld om hem in te lijven. Maar toen richtte hij zijn eigen groep op, de Goodie Mob...

» 'Crazy' is gewoon een fantastisch nummer, dat voelde ik meteen. In Amerika werd het aanvankelijk alleen op de urban zenders gedraaid, door dj's die echt van Cee-Lo houden. Gelukkig zijn ze in Engeland een stuk minder bekrompen, en zo is 'Crazy' toch nog een wereldhit geworden. Ik beschouw het als een overwinning voor onze familie.»

99. 'The Stone Roses', The Stone Roses (1989)

ROBERT LEVON BEEN (BLACK REBEL MOTORCYCLE CLUB) « Ik hoorde 'I Wanna Be Adored' voor het eerst op Live 105, een radiozender in San Francisco. Ik werd meteen gepakt door hun sound: een zee van reverb en ambience, heel anders dan de grunge waar ik destijds naar luisterde, Nirvana en Nine Inch Nails en zo. De rest van de plaat was meer poppy, meer bubblegum, maar hun melodieën bleven hangen. En toen moest ik de teksten van Ian Brown nog ontdekken: zo gemeen en donker!

» Wat ik ook geweldig vind, is hoe gelaagd hun muziek is: je hoort nooit twee keer hetzelfde. Dat proberen wij met de Black Rebel Motorcycle Club ook te doen, door onderhuidse gitaarlijnen in onze songs te verstoppen en zo. Op die manier voorkom je dat je luisteraar je plaat snel beu wordt.

» De Stone Roses boden een alternatief voor de typisch Amerikaanse rock-'n-roll. Dankzij hen heb ik groepen als Ride, My Bloody Valentine en The Verve ontdekt. Oasis heeft daarna geprobeerd die sound naar de stadions te brengen, maar dat was toch niet hetzelfde. The Roses were a sharper blade.»

98. 'Iron Maiden', Iron Maiden (1980)

BARNEY GREENWAY (NAPALM DEATH) « Die eerste Maiden-plaat was echt een aanval op je oren - zo rauw en snel had ik nog nooit iemand horen spelen. Ze klonken heel energiek en verfrissend, ook al omdat ze afstapten van die typische strofe/refrein-structuur waar alle andere metalbands van die tijd zich aan vastklampten.

» Hun eerste zanger, Paul Di'Anno, was een icoon, en zeker geen typische heavymetalzanger. Hij droeg zijn haar in piekjes en gilde in plaats van te brullen: real balls-out stuff. Hij gaf Maiden hun punkkantje, wat misschien niet de bedoeling was. Zijn don't-give-a-fuck-attitude heeft mij zeer beïnvloed.

» Die eerste plaat is voor de metal wat 'Never Mind the Bollocks' van de Pistols is voor de punk. Ze heeft miljoenen kids ertoe aangezet om gitaar te leren spelen. Het was het begin van de speedmetal: zonder Maiden geen Metallica.»

97. 'Marquee Moon', Television (1977)

LAWRENCE (FELT/DENIM/GO-KART MOZART) « Ik hoorde de titelsong van 'Marquee Moon' voor het eerst op het radioprogramma van John Peel. Het nummer was al half voorbij, maar ik herkende het meteen, omdat ik erover gelezen had in een artikel van Nick Kent. Toen het afgelopen was, zei Peel: 'Weet je, dit doet me meer aan 1967 dan aan 1977 denken.' Ik dacht: 'Waar héb je het over, man? Dit is de toekomst van de muziek!'

» Television klonk vooral heel blank: er zat geen enkele groove in, terwijl Tom Verlaine toch dol was op jazzimprovisaties. No Rock werd hun muziek destijds genoemd: koud en sober. Ik was vooral geïntrigeerd door hun gitaarspel, dat heel nieuw en ingewikkeld klonk. Er wordt ook nergens gestrumd op de plaat, alleen getokkeld. Dat gaf Television hun unieke sound - heel zacht, poëtisch en gepijnigd.

» De groep stond stokstijf op het podium, en tussen de nummers werd er geen woord gezegd. Erg fascinerend vond ik dat. Television ging de confrontatie met het publiek bewust uit de weg: een tegenreactie op de punk, waarbij iedereen danste en uit de bol ging. Bij een Television-concert voelde je iets anders: ontzag.»