De 100 Beste Zangers (deel 2): 65 tot 34

"'Het geluid van zware machinerie op een grindweg'"

65. Willy Deville

Just Give Me One Good Reason / Spanish Stroll / Maybe Tomorrow

Concerten van Willy Deville zijn de laatste jaren een dubbeltje op zijn kant: memorabel fantastisch als hij even een tijdje niet aan de drank of drugs zit, een zwalpend wrak met reddeloze band als hij niet van de spuit heeft kunnen blijven. Wat geen afbreuk doet aan het geweldige talent van Deville, die nog steeds sterke, onder de radar glippende platen maakt, maar zijn beste werk begin jaren tachtig afleverde met zijn groep Mink Deville. 'Le Chat Bleu' en 'Coup de Grace' mogen in geen enkele collectie ontbreken.

64. Mark Lanegan

Like Little Willie John / Nearly Lost You (met Screaming Trees) / This Lullaby (met Queens Of The Stone Age)

Mogen we hem de beste rockzanger noemen sinds Jim Morrison en Bon Scott? Leg 'Sweet Oblivion' van Sceaming Trees nog eens op, luister naar de opener van 'Lullabies to Paralyze' van Queens Of The Stone Age, zink weg in de prachtig getitelde ep 'Here Comes That Weird Chill', en controleer of u nog tegenargumenten heeft. Mark Lanegan is tweeënveertig, heeft al heel veel plaatjes gemaakt, maar nog niets dat er evengoed niet had kunnen zijn.

63. Bruce Springsteen

The River / Thunder Road / Darkness of the Edge of Town

Authenticiteit, daar gaat het 'm om bij Bruce Springsteen: zelfs in zijn mindere nummers, klinkt The Boss altijd alsof hij de Waarheid, en niets dan de Waarheid predikt. Zijn volle, robuuste stem weerklonk voor het eerst op 'Greetings From Asbury Park, NJ', zijn debuut uit 1973; ze hielp hem door zijn supersterperiode in de jaren '80; en was er nog steeds op 'The Seeger Sessions' (2006), zijn opgewekte ode aan de legendarische folkmuzikant Pete Seeger.

62. Bryan Ferry

Virginia Plain (met Roxy Music) / In Every Dream Home a Heartache (met Roxy Music) / More Than This (met Roxy Music)

Als frontman van Roxy Music was Bryan Ferry - een mijnwerkerszoon met een kunstopleiding - vooral berucht wegens zijn extatische glam performances. Op zijn solohits uit de seventies klonk hij al een stuk kalmer, en tegen de tijd dat 'Avalon' uitkwam in '83, waren Ferry's vocals gerijpt tot een soepele croon. Tegenwoordig maakt hij furore als de archetypische gladde-zanger-in-een-pak, die klassiekers als 'As Time Goes By' moeiteloos afwisselt met een plaat vol Dylan-covers.