In memoriam: George Michael (1963-2016)

, door (ss)

'Hij had één been in het machokamp en het andere in een tutu'

George Michael werd onterecht aanzien als extreem ijdel – de designer stubble, de peperdure kostuums, de gebleachte tanden, de heavy maintenance kapsels waarbij élk geblondeerd haartje in een perfecte curve was geföhnd, de strenge controle op welke foto’s van hem publiek gemaakt mochten worden... Nee. George Michael was een bijziende, als kind gepeste, naar obesitas neigende immigrantenzoon die besefte dat hij, wilde hij slagen als popster, hard aan zichzelf zou moeten werken. Probeer maar ’ns een platencontract binnen te halen als je Georgios Kyriacos Panayiotou heet. Dus dwong hij zijn uiterlijk met wilskracht en ijzeren zelfdiscipline naar een hoger niveau. Zijn imago zag hij als een harnas en een bufferzone: dat is geen ijdelheid, het is onzekerheid en zelfbescherming. Niemand begreep dat beter dan de ook onzekere, kalende dwerg Reginald Dwight, alias Elton John, op wiens parcours George zijn carrière modelleerde.

Maar George was boven alles een briljante zanger, een meesterlijke componist en arrangeur, een perfectionist en een workaholic. Geen wonder dat hij goed overweg kon met Prince, die George het grootste compliment gaf: ‘George is funky.’ Hun relatie verzuurde in latere jaren, toen Prince zich onder invloed van de getuigen van Jehovah tot een paar homofobe uitlatingen liet verleiden.

Wie George Michael ooit in het Sportpaleis zag, kan zich wellicht iets bij ’s mans perfectionisme voorstellen: perfecte setlist, perfect gezongen, perfecte show, perfect geluid. Een eerder concert van George, ook al perfect, zal ik nooit vergeten: in 1990 in Birmingham, de avond waarop het ultimatum verstreek en de Eerste Golfoorlog zou beginnen – dat lijkt nu al verre ongevaarlijke geschiedenis, maar toen dachten velen dat we op een derde wereldoorlog afstevenden, en de opwinding op het podium mengde zich met die spanning.

© Julian De Backer

Feestbeest

Het is een cliché en randje homofoob hier met het woord aids te zwaaien, maar vermits Georges grote liefde (en bedpartner van jaren) Anselmo Feleppain 1993 aan de gevolgen van een hiv-besmetting stierf en ook George op dat vlak gretig risico’s nam – spannende seks is álles – valt niet uit te sluiten dat ook hij hiv-positief was en dat de ‘natuurlijke doodsoorzaak’ (een hartaanval in zijn slaap) een rookgordijn is, geblazen door zijn katholieke Griekse familie. Een paar jaar geleden overleefde hij nipt een ‘longontsteking’, vaak een eufemisme voor aids. Hij blowde ook graag en vaak en nam jarenlang prozac, mdma, xtc en zelfs crack, wat z’n hart evenmin geholpen zal hebben.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven