In memoriam: Grant Hart

, door (vc)

Grant Hart amigo, drummer, songschrijver en een van de zangers van het ge-wel-di-ge Hüsker Dü. Nee, niet direct de grootste naam uit de rockgeschiedenis, al is het ook maar hoe je dat bekijkt. Neem bijvoorbeeld Foo Fighters, een band zo groot en bekend en aangenaam dat we er u eigenlijk weinig meer over hoeven vertellen. Behalve misschien dat er zonder Grant Hart en Hüsker Dü helemaal geen Foo Fighters waren geweest. Althans niet in de vorm zoals we ze kennen. Hart was de man die samen met zijn maatjes in de vroege eighties de DIY van de punk, de melodieënpracht van de Dubbele Witte van The Beatles, de rock-‘n-roll van Alex Chilton en de gruizelige gitaar van Neil Young in de blender propten. U kent het resultaat ook als u The Du niet kent: alt-rock was geboren, en zou heel erg veel levens gaan veranderen. Waaronder dat van David Eric Grohl uit Washington DC.

En nu is Hart dood. Hij stierf naar verluidt aan kanker. Hart was een jongen uit Saint Paul, Minnesota, samen met Minneapolis onderdeel van The Twin Cities. Dat die plek een bekende band zou voortbrengen was lang ongedacht. The Hold Steady, ook uit de Twin Cities en geestverwanten van Hüsker Dü, verwoordden het op hun elpee 'Heaven is Whenever' als volgt: ‘Hüsker Dü got big, but started in Saint Paul. Do you remember it made no sense at all?’. Wat de muziek van Hart en zijn maten Bob Mould en Greg Norton zo bijzonder maakte? Beginnend als een behoorlijk verschroeiende (hardcore)punkact, begonnen ze na de eerste akte al vrij rap ragfijne melodieen hun muziek in te weven. Het leverde grootse indieplaten op als 'Zen Arcade' of 'New Day Rising'. Elpees zonder wie, en we gaan nu gewoon lukraak wat dwarsstraten noemen, groepen als Nirvana, At the Drive In, Hickey Underworld of Parquet Courts toch echt niet hadden bestaan. Al is de meest invloedrijke plaat van de groep misschien wel een liveplaat: 'Land Speed Record' is op indie en DIY net zo invloedrijk geweest als de uitvinding van het casettedeck of Henry Rollins’ 'Get in the Van'.

De drijvende kracht achter de groep was de voortdurende wrijving tussen enerzijds het haantje Mould en anderzijds de wat liever aangelegde Grant Hart. Het was Mould die het punkelement altijd waarborgde, hij zocht het graag groter en weerbarstiger. De twee stopten bijna tien jaar ziel en zaligheid in Hüsker Dü, tot de bom in 87 onvermijdelijk barstte: de groep was niet meer. Al had dat naar verluidt ook veel van doen met de heroïneverslaving van Hart.

Bij elkaar kwamen ze nooit meer. Wel stopten de beide heren hun grootse artisticiteit in fraaie nieuwe projecten. Mould richtte met Sugar nog eens een invloedrijke groep op, Hart ging op wisselend succesvolle solotour, al had ook hij een tijd een nieuwe bandliefde: Nova Mob. Het lot van Grant Hart is dat van wel meer grote innovators die pas na het opbreken van de groep veel lof krijgen – rijk werd hij nooit van Hüsker Dü, maar gerespecteerd door alles en iedereen wel. Hij kickte af en bracht in 2014 zijn beste soloplaat: 'The Argument', een in aanleg ingewikkelde conceptplaat, die echter alles bevat wat Hart zo bijzonder maakt: meer energie dan de concurrentie, meer popgevoel in zijn kleine teen dan alle phony’s in hun hele lijf en bovenal: het hart – pun niet echt intended – op de juiste plaats. Grant Hart zal herinnerd worden als de John Lennon van de indie. Dan heb je niet voor niks geleefd.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven