In memoriam Malcolm Young (1953-2017)

, door (jub)

malcolm young 1200

Malcolm Young werd geboren op 6 januari 1953 in Glasgow, Schotland. Op zijn tiende verhuisde het gezin naar Sydney, Australië, waar Malcolm samen met zijn jongere broer Angus elf jaar later AC/DC boven de doopvont hield. De broertjes hadden hun tienerjaren doorgebracht op een dieet van vroege rock ‘n’ roll – Chuck Berry, Bo Diddley, Buddy Holly, Gene Vincent – en vroegen zich af wat dat zou geven met de volume-knop op tien. Iets wat niemand hen ooit zou nadoen, zo zou snel blijken. Hun eerste zanger, Dave Evans, was geen meevaller. Evans was een poseur die even slecht kon dansen als zingen en kreeg al snel een schop onder zijn kont. Letterlijk: hij werd door Malcolm tijdens een concert van het podium getrapt. Enter Bon Scott. Bij aanvang van de eerste repetitie met de groep zou Scott naar verluidt gevraag hebben: ‘How do you want me to do it?’ Waarop Malcolm zei: ‘Anyway you want to do it’. Waarover Malcolm later: ‘So he stepped up to the mic and did it’. Een betere samenvatting van AC/DC valt wellicht niet te verzinnen. Wat iemand ooit over de Ramones vertelde, geldt wellicht nog meer voor AC/DC: ‘Ze waren geen groep maar een natuurkracht’. Zet ‘Let There Be Rock’ eens op. De enige song die mij kan laten lachen en huilen tegelijk. Ik weet niet wat het is, en uitleggen kan ik het nog veel minder. Het gebeurt gewoon. Vreugde. Glorie. Ongeloof. Een song die klinkt alsof ze door een archeoloog is opgegraven. Een song die je echt niet kunt verzinnen.

AC/DC bestaat niet meer, en dat is niet ineens gegaan. Bon Scott stierf in 1980 in zijn eigen braaksel - het was nog leuk met zijn vervanger Brian Johnson, maar fenomenaal werd het nooit meer (de teksten op hun stadion-plaat ‘Back In Black’ waren nog grotendeels van Scott). Drie jaar geleden werd Malcolm, lijdend aan dementie, het rusthuis binnengerold, en vorig jaar moest ook Johnson er met gehoorproblemen de brui aan geven. Axl Rose deed het live niet slecht als gelegenheidsvervanger, maar... welja.

Wie aan AC/DC denkt, denkt vaak in eerste instantie aan Angus Young, de man die als leadgitarist met spectaculaire solo’s en dito dansjes de spotlights opving. Maar Malcolm was de ruggengraat én de motor van de groep. Het waren zijn riffs, en zijn riffs waren de songs. ‘Jailbreak’, ‘Live Wire’, ‘Dirty Deeds Done Dirt Cheap’, ‘Go Down’, ‘Dog Eat Dog’, ‘Let There Be Rock’, ‘Riff Raff’, ‘Sin City’, ‘Highway To Hell’, ‘Back In Black’, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Zijn riffs waren simpel, niet eens zo moeilijk om te spelen, maar niemand anders dan Malcolm Young had ze uit de mouw kunnen schudden. Van goeie gitaristen wordt vaak gezegd dat de gitaar een verlengstuk is van hun persoonlijkheid. Bij Malcolm was dat letterlijk het geval. Hij speelde op een Gretsch Firebird die hij had gekregen van zijn oudere broer George (samen met Harry Vanda producer van de eerste AC/DC-platen). Een no nonsense-gitaar, waarin Malcolm in de beginperiode een extra geluidselement liet installeren. Een humbucker, die een wat vettere klank gaf. Het duurde niet lang voor die weer verdween, want minder, dat had hij al snel in de gaten, was toch zoveel meer. Het vrijgekomen gat in de gitaar vulde hij op met een oude sok, die tijdens de ‘Highway To Hell’-tour weer verdween. Niet veel later ging ook het halselement nog in de vuilnisbak. Bleef over: één Gretsch Firebird met twee gaten en één filtertron-element. Daarmee kon Malcolm alles wat hij moest doen.

Malcolm Young bleef spelen tot hij echt niet meer kon. Al tijdens de ‘Black Ice’-tour - die liep van oktober 2008 tot juni 2010 – kampte hij met geheugenproblemen. Malcolm redde het door vóór elk concert alle riffs er nog eens in te rammen. Hij speelde die tour dus eigenlijk elk concert twee keer. Op ‘Rock Or Bust’, uitgebracht in 2014, speelde Malcolm al niet meer mee, tijdens de daaropvolgende tour werd hij vervangen door zijn neefje Stevie Young. Malcolm werd opgenomen om nooit meer buiten te komen. Angus gaf hem zijn medicijnen: ‘We zorgen ervoor dat hij dagelijks zijn portie Chuck Berry en Buddy Holly krijgt’.

Malcolm Young, I salute you met alles wat ik heb. Je was één van de allergrootsten. 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven