De beste cd's van 2011

1. PJ Harvey: Let England Shake

Het valt niet vaak voor dat je al na één luisterbeurt beseft: plaat van het jaar, en helemaal niet als die plaat al in februari verschijnt. Twintig jaar nadat PJ Harvey zichzelf met het studentenkamersingletje ‘Dress’ op de indierockkaart zette, kroont ze zichzelf op ‘Let England Shake’ tot koningin, met folkrockongs die voortjakkeren in de modderige loopgraven van de Eerste Wereldoorlog, maar toch branden van de hoop. Meesterlijk bijvoorbeeld hoe Polly Jean dat frivole tienerzinnetje ‘What if I take my problem to the United Nations?’ uit Eddie Cochrans ‘Summertime Blues’ licht en in de mond legt van een moegestreden soldaat. ‘Let England Shake’ was tot triomf omgesmede verslagenheid, en omgekeerd.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

2. Josh T. Pearson: Last of the Country Gentlemen

Ex-frontman van het fijne maar jonggestorven Lift to Experience, die zijn kluizenaarschap even onderbrak om ons 'Last of the Country Gentlemen' voor de voeten te werpen. Af en toe in de rug gesteund door twee derden van Dirty Three, meestal helemaal alleen: Pearson laat hemelse klanken opstijgen uit een solitaire hel. Thanks for sharing, buddy!

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

3. James Blake: James Blake

Na een handvol veelbelovende ep's en de fabuleuze radiosingle 'Limit to Your Love' uit 2010, bevestigt prille twintiger James Blake met een debuutalbum vol heerlijke zangexperimenten (soms wankel als Chet Baker, dan weer ontwapenend als Bon Iver) en knisperende postdubstep. Om te bewijzen dat hij niet van plan is om zichzelf vast te rijden, smeet hij er nog drie heel verschillende ep's achteraan: het poppy 'Enough Thunder' (met diezelfde Bon Iver), het minimale 'Order/Pan' en het futurejazzy 'Love What Happened Here'. De toekomst gloort zo fel voor Blake dat hij een zonnebril blieft.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

4. Shabazz Palaces: Black Up

Tyler, the Creator had de swagste kakishorts en de goorste praat, Jay-Z en Kanye West de felst blinkende hoes en de langste gastenlijst. Rapveteraan Ishmael Butler – in de nineties succesvol met Digable Planets – combineerde de ziekste synths, de ongedurigste spookbeats en de daverendste bassen met een ongenaakbare flow en beklijvende straatpoëzie op het claustrofobische en futuristische ‘Black Up’. U mag nul keer raden wie de beste hiphopplaat van 2011 gemaakt heeft.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

5. The Horrors: Skying

The Horrors dwepen zowel met de viscerale negermuziek van Bo Diddley als met cerebrale krautrock. Hun grote troef is niet hun uitstekende muzieksmaak, wel hun talent om uit die waaier aan invloeden gestroomlijnde songs te puren. Popsongs bovendien, die weinig gemeen lijken te hebben met al die invloeden, maar zich ergens nestelen tussen Echo & the Bunnymen en de vroege Simple Minds. En ja, humanresourcemanagers en aanverwante yuppen kopen nu ook kaartjes voor hun shows – big deal. Op naar een betere wereld!

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

6. Thurston Moore: Demolished Thoughts

In 2011 zetten Kim Gordon en Thurston Moore, het oerkoppel van de rock-'n-roll, na zevenentwintig jaar een punt achter hun huwelijk. Het is heel verleidelijk voor de hobbypsychiater in ons om in Moores gruwelijk schone, uitgebeende folkplaat de kiemen voor die breuk te ontwaren, bijvoorbeeld in het nummer 'Benediction': 'And don't you cry girl, he won't disappear / But I know better than to let you go'. Maar we horen vooral fluweelzachte songs, ragfijne klanktapijtjes en een meesterwerk if ever there was one.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

7. Fleet Foxes: Helplessness Blues

Drie jaar nadat hun wonderlijke debuut hen naar de Olympus van de folk katapulteerde, leveren Fleet Foxes op 'Helplessness Blues' meer van hetzelfde: nog meer pastorale folk, nog meer hemelse harmonieën en – vooral – nog meer prima songs. Robin Pecknold is bovendien onmiskenbaar een betere tekstschrijver geworden: de titeltrack heeft ons dit jaar nog meer kippenvel ontfutseld dan de journaalbeelden van de Arabische Lente. Topplaat.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

8. Bon Iver: 'Bon Iver, Bon Iver'

Justin Vernons tweede aan het roer van Bon Iver, de outfit waarin hij zich sinds het unieke debuut ‘For Emma, Forever Ago’ uit 2008 aan ons presenteert. Op gemengde gevoelens en dito kritieken onthaald, maar Onze Man had het bij het rechte eind toen hij schreef: ‘Een vervelende plaat is ‘Bon Iver, Bon Iver’ zeker niet, en een slechte nog veel minder.' Annex: het is een hele goeie.

Voorbeluisteren via: 

Herlees de bespreking »

9. Tom Waits: Bad As Me

Een mens moet soms verdomd lang wachten op nieuw materiaal van Tom Waits (zeven jaar dit keer, in de van hypes en trends aan elkaar hangende muziekwereld een eeuwigheid), maar als hij met iets nieuws komt, stelt de man nooit teleur: 'Bad As Me' is - met Waits' unieke combinatie van ballads, jazz, rockabilly, cabaret, blues en vuilnisbakkenrock - alweer over de gehele lijn uitstekend. Zegt het genoeg dat iemand als Keith Richards gráág de sidekick van deze mens komt spelen?

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

10. tUnE-yArDs: Whokill

De belofte waarmee Merrill Garbus dit voorjaar een Amerikaans festivalconcert opende – ‘It’s gonna groove hard!’ – gold net zo goed voor haar tweede tUnE-yArDs-plaat. ‘w h o k i l l’ springt van zonnige afropopriedels en kleurrijke dub over ukuleleloops en gestripte dancehallbeats naar pure doo-wop en schetterende saxofoons, terwijl Garbus' rauwe stemgeluid – 'ergens tussen Aretha Franklin en Yoko Ono' – de liedjes soul en levenslust inblaast, en en passant afrekent met politiebrutaliteit en seksisme. De perfecte soundtrack bij een woelig jaar van protest.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

11. Holy Other: With U ep

Anonieme producer uit Manchester die zijn gelaat steevast verbergt onder een horrorcape, tevens het paradepaardje van het New Yorkse Tri-Angle records (zie ook: Balam Acab, Clams Casino en How To Dress Well). Vergaap u niet aan half enigmatische, half wollige titels als 'Touch', 'With U' of 'Yr Love': dit is next level witch house, lindethee met een scheut brandalcohol, natte donkere dekens die over gapende keldergaten worden gedrapeerd. Ontroerend én griezelig.

Voorbeluisteren via:

12. Radiohead: The King of Limbs

Aangekondigd op een blauwe maandag, als download beschikbaar gesteld op een glorieuze vrijdag: 'The King of Limbs', de achtste plaat van Radiohead – vijf muzikale outlaws die alleen hun eigen interne klok gehoorzamen en met doodsverachting in de peilloze diepte duiken. Een stel fabuleuze songs vol blinkende weerhaken die ons mainframe telkens roodgloeiend zetten. Vingers kruisen dat ze in 2012 hun lotusbloemen op een Belgisch podium komen openvouwen.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

13. Amatorski: TBC

De ep ‘Same Stars We Shared’ van Amatorski was vorig jaar de enige Belgische inzending in deze overzichtslijst, met als vermelding: ‘Het allerbeste nieuws is dat het voor Amatorski allemaal nog moet beginnen.’ Dat was er niet naast geluld: opvolger ‘TBC’ is veertig minuten hartverkillende pracht die u – afhankelijk van uw gemoedstoestand – diep zal ontroeren dan wel de stuipen op het lijf zal jagen. ‘Soldier’, ‘Peaceful’, ’22 Februar’: songs die in om het even welke playlist onaangepast lijken, maar samen een eigen, luchtdicht universum vormen: van droom naar mayhem, en terug.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

14. Beastie Boys: Hot Sauce Committee, Pt. 2

Soms is meer ook gewoon méér. De door kanker noodgedwongen uitgestelde terugkeer van Ad Rock, MCA en Mike D gebeurt in stijl en in buitensporige overvloed. De beasties – hun eighties-trainingspakken zitten hen nog steeds als gegoten – wisselen radde rhymes af met funky lulkoek (‘The proof is in the pudding and the pudding’s in my pants’), en leggen daarbij genoeg variatie aan de dag om dríé platen te vullen. Bonus: ‘Make Some Noise’ is hun beste single sinds ‘Sure Shot’ uit 1994.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »

15. The Antlers: Burst Apart

De ondraaglijke intensiteit van het meesterwerkje ‘Hospice’ uit 2009 - herinner u de single ‘Sylvia’ en huiver – hebben The Antlers samen met hun gitaren achtergelaten in de vestiaire: dit is een moderne soulplaat, met elektronica die afwisselend warm en koud blaast en een hoofdrol voor de wonderlijke stem van Peter Silberman. Toegankelijk en elegant – de Jos Van Oosterwyck in ons kan maar niet begrijpen waarom de massa niet aan hun voeten ligt.

Voorbeluisteren via:

Herlees de bespreking »