Review: The Black Keys (Lotto Arena - Antwerpen)

© Imageglobe

Het moet voor Dan Auerbach - die van de gitaar, de huilende zang en de zuinige bindteksten - en Patrick Carney - die van de brontosaurusdrums - zélf nog steeds een mindfuck van heb-ik-je-hier-en-daar zijn. Nog niet zo lang geleden moesten ze als stofzuigerverkopers leuren met nukkige, in drabbig Mississippi-water geweekte bluesrock - opwindend voer voor achterafzaaltjes en bars waar buikige lapzwanzen hun lever zaten te benadelen.

Nu, na 'Brothers' en - vooral - 'El Camino', zijn ze niet langer de geheimtip die je toegefluisterd wordt door baardige mannen met een alcohol- en vrouwenprobleem. Wel: het geile snoepje voor de massa die nog in de gitaar gelooft.

The Black Keys verkopen nu de Lotto Arena uit, halen hun neus niet langer op voor visuals, een beredeneerde lichtshow en - in de bisronde - een discobal, en roepen live voor flink wat songs de hulp in van twee extra muzikanten. Goeie move: het songmateriaal van de recentste twee platen heeft die moddergeile bas en dat kekke orgeltje nódig.

'Howlin' For You' was de blaffende intentieverklaring, 'Sister' de song waarop meisjes autoritair aan het heupwiegen sloegen - en god, wat zouden ze autoritair blijven heupwiegen, anderhalf uur lang. Overigens: zijn The Black Keys lang een jongensband geweest, dan is sinds 'El Camino' de inhaalbeweging ingezet - paletten oestrogeen in de Lotto Arena, maandag.

'Gold On The Ceiling' was catchy euforie, 'Nova Baby' een plons in oceanisch geluk, 'Tighten Up' een heus anthem - de U-bocht halverwege de song werd op gelukzalige kreetjes onthaald. De Keys hadden zowaar ook een primeur voorzien: 'Little Black Submarines' kreeg voor het eerst een live uitvoering - een teder priegellied dat halfweg omgekat werd tot een brok witheet en gitzwart gitaargeweld.

En als ze 't old school met z'n tweeën deden - in 'I'll be Your Man' en 'Your Touch' bijvoorbeeld, en in de ruwe liefdesbrief 'Thickfreakness' - vulde de zaal zich met ouwe opwinding - de sensatie die je overvalt als je naar godsgruwelijk smerige, naar verlangen en lust stinkende rock-'n-roll mag luisteren. The Black Keys: voor al uw activeringen van de onderbuik.

'Lonely Boy', de song die klunzige living room dance moves in concertzalen importeerde, was het massaal meegekrete point final van de set. Waarna u flabbergasted om een encore smeekte, en die ook kreeg. 'Everlasting Light' (mijn biseksualiteit is doorgaans zo latent dat ze niet in de statistieken wordt opgenomen, maar als Dan Auerbach ooit 'Let me be your everlasting light' in mijn oor komt falsetten zoals hij dat maandag deed, zal er niets anders resten dan zuchtend overstag gaan), 'She's Long Gone' en het woeste 'I Got Mine' vormden de pronte finale van een dot van een concert - een ticketje gelukzaligheid, aangeboden door twee kribbige lonely boys.  

Bekijk een fragment: