U wil reageren op een artikel in Humo, uw mening over een heet hangijzer ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld?

Kinderen in de psychiatrie

Woensdag 13 december 2017 - 18:17

De moedige getuigenis van Amy Schotte in Humo 4030 (‘Het leven zoals het is in een gesloten psychiatrische instelling’) grijpt me recht naar de keel. Als samenleving hebben we de neiging om de verhalen van slachtoffers te minimaliseren, we wijten het aan hun hypergevoeligheid of hun gekwetste persoonlijkheid. Tegelijk wordt al te snel de hulpverlening gedemoniseerd: verontwaardigd scheren we elke instelling of afdeling over dezelfde kam en zwaaien we met een beschuldigende vinger naar hulpverleners.

Laten we eens iets anders proberen: de ‘en-en’-benadering. Laten we een arm om de schouders van de slachtoffers leggen, luisteren en zeggen: ‘Het is verschrikkelijk wat je hebt doorgemaakt en het breekt mijn hart. Het had niet mogen gebeuren.’ En laten we de hulpverlening in hun waarde: het gaat er niet overal zo aan toe. Elke dag werken gedreven hulpverleners zich uit de naad uit liefde voor mensen. Elke dag breken organisaties zich het hoofd over hoe ze met de karige middelen die ze ter beschikking hebben een degelijk aanbod kunnen uitwerken.

Als het ernstig fout loopt, laten we dan de slachtoffers horen en geloven. En laten we de hulpverleners die uit de bocht gaan met mildheid benaderen en beseffen: het heeft te maken met de cocktail van te veel druk, te weinig tijd en te weinig middelen. Als je zorgzame mensen in zorgarme omstandigheden plaatst, loopt het vroeg of laat onvermijdelijk fout. De omkadering schiet tekort, en daar is iedereen het slachtoffer van.

Ik hoop dat onze overheid evenveel moed aan de dag legt als Amy, en eindelijk kiest voor échte oplossingen die ons helpen een hulpverlening uit te bouwen waar zorgzaamheid, kwaliteit en inhoud vooropstaan.

Jasmijn Creten, Emblem.