U wil reageren op een artikel in Humo, uw mening over een heet hangijzer ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld?

Bezoek aan een gesloten asielcentrum

Woensdag 20 december 2017 - 19:58

Deze namiddag heb ik in het kader van De Warmste Week en onder impuls van een vriendin die voor Dokters van de Wereld, werkt een bezoek gebracht aan een vluchteling in het centrum voor illegalen in Brugge.Luisteren naar z’n verhaal doet je nog eens beseffen hoe gelukkig we mogen zijn dat onze wieg hier stond. De totale uitzichtloosheid waar die jongen in verzeild is geraakt, is schrijnend. We hopen voor hem dat hij hier toch nog een toekomst heeft. Terugkeren naar Liberia is echt geen optie.
Als we straks met Kerstmis en Nieuwjaar elkaar de beste wensen overmaken, en dat meestal aan een rijk gevulde tafel zonder enig tekort, kunnen we er dan eens bij stilstaan dat niets vanzelfsprekend is?
Dat anderen het veel minder hebben en in heel wat gevallen zonder dat ze er zelf enige schuld aan hebben. Dat die zogenaamde profiteurs en gelukzoekers eigenlijk liever bij hun dierbaren en in hun vertrouwde omgeving waren gebleven, maar dat dat door oorlog, armoede en onzekerheid niet mogelijk is?
Die man zijn papa is vermoord in de oorlog, is zelf halsoverkop moeten vluchten, hij weet al elf jaar niet meer waar zijn mama en twee zussen zijn. Je ziet de radeloosheid in z’n ogen. Hij zit daar, in een ongezellig en donker asielcentrum, opgesloten achter grote tralies en weg van de gewone wereld.
Terwijl hij toch geen misdadiger is, maar gewoon iemand die net als wij geluk zoekt.
Uitgeblust op z’n stoel, met z’n ene hand rustend op een kruk door een gebroken wervel. Wachtend op... een toekomst waarvan hij begot niet weet of die er ooit wel is voor hem. Je zou voor minder alle hoop opgeven. En toch schenkt hij ons die alombekende Afrikaanse glimlach.
 

Stefan Taveirne, Assebroek.