Review: James Holden op Pukkelpop 2014 (Castello)

pukkelpop Zaterdag 16 augustus 2014 - 00u33, door (hs)

Een weerbarstige, uitdagende, succulente electronica-live-set, graag, James! Right away, Sir.

james holden© Tom Abeloos

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

We waren vanavond maar wàt blij dat we destijds in onze recensie van James Holdens geweldige ‘The Inheritors’-cd uiteindelijk toch niet geschreven hadden dat de tracks minstens even goed in de sofa of de auto werkten, dan op de dansvloer. Niet dat Holden het de danslustigen in de Castello gemakkelijk maakte, maar zijn nummers klonken bij momenten gewoon béter, vitaler en avontuurlijker dan op cd. De primitieve trance-rituelen en de analoge bliss-scapes van de progpioniers uit de seventies die zijn album inspireerden: ze schemerden vanavond allemaal door in de live-versies van de tracks. Niet dat je Panoramix in je stamboom hoefde te hebben of de film The Wicker Man twintig keer moest bekeken hebben, maar een enige affiniteit met krautrock of Boards Of Canada was toch mooi meegenomen, wilde je voor de volle honderd procent van Holdens set genieten.

Korrelige zwartwitbeelden van grillige strepen, vlakken en vlekken dansten over het scherm, toen Holden met ruggensteun van drummer Tom Page (Rocketnumbernine) en saxofonist Etienne Jaumet (Zombie Zombie) opende met de abstracte kraut-patronen en zwiepende kortegolfruis-opstoten van ‘Rannoch Dawn’. ‘Gone Feral’ golfde wild en dreunde diep door. IJle melodietjes echoden in de punten van het tentdak, ritmes roteerden en verschoven voortdurend, de syntharpeggio’s uit Holdens zelfgebouwde modulaire geluidsmachine lichtten altijd precies op de juiste momenten op en de trance-beat glipte voortdurend in en uit focus. In de meest euforische, desoriënterende momenten van de set tilde Holden ons een paar meter de lucht in. Héérlijk.

Tien minuten voor het einde van Holdens set riep de reviewplicht. De sad-dad-rockers van The National waren nog net niet op de Main Stage verschenen, en we hadden – in een vlaag van verstandsverbijstering – toegezegd dat we daar ook wel iets over wilden schrijven. Er waren twee security-gorilla’s, een taser en een naaktfoto van Maggie De Block nodig om ons uit de Castello te krijgen.

Het moment

Rustpunt ‘Seven Stars’, vier nummers ver in de set, met vanavond extra veel Franse-film-tristesse tussen de heldere synth-tonen. De gedroomde soundtrack bij een onbestaande sci-fi-film van Godard

Het publiek

Holden beweerde in de aanloop naar de release van zijn jongste album dat hij ‘nog altijd rave music maakte, alleen voor betere raves dan er op dat moment waren’. We hadden gehoopt dat daar vanavond verandering in zou komen, en dat we met zijn allen zouden staan raven als one nation under a pagan groove, maar helaas: de Castello was behoorlijk gevuld, maar het gros van de aanwezigen stond er wat onwennig bij, niet goed wetend hoe ze Holdens topreputatie als dance-producer moesten rijmen met de kraut-trance die hij ons vanavond in de maag splitste.

Quote

Holdens set was er één zonder woorden.

Tweet

Hebben wij gemist dus. Fuck indeed.

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Trending: nu populair op Festivalitis.be

Het weer op de festivals

Partnerfestivals

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven