#HRR2018: herbeleef de preselectie in Opwijk

, door (klaus harmony)

1200
© Koen Keppens

Bekijk hier het videoverslag van de preselectie in Opwijk

Vrijdag 19 januari, Nosta

Sunflower

Het begon intens in Opwijk, met een groep maar vooral een zanger die het méénde. Twintig jaar maar klinkend alsof hij alle ellende van de wereld al meermaals over zich heen had gekregen. En net daar begon het na ongeveer anderhalve song te wringen, want hij bleef maar jeremiëren in holle keelklanken en woorden die niemand verstond. Tegen het einde was ik hem beu, en de doffe blik in de ogen van de groepsleden deed vermoeden dat zij er net zo over dachten.

Audio en beeldmateriaal van Sunflower in Opwijk vind je hier
 

watchoutforthegiants

Toen watchoutforthegiants twee jaar geleden in de halve finale stond, waren ze nog kwaad op alles en iedereen. Van die boosheid waren enkel nog sporen terug te vinden in de weerbarstigheid van hun composities, in de stem van de zanger die één jurylid aan The Clash deed denken, en in songs die aantoonden dat watchoutforthegiants nog veel kanten uitkan. Eén ervan heette ‘Monday Man’, een andere – die ze vrijdag niet speelden – heet ‘Friday Forever’. Als daar ooit een drieluik van moet komen, kunnen ze in de halve finale misschien ‘Almost Saturday Night’ van John Fogerty proberen. Als, als.

Audio en beeldmateriaal van watchoutforhegiants in Opwijk vind je hier
 

Stef Van Uytvanck

Stef Van Uytvanck had een herwerking van ‘Purple Rain’ waarvoor hij zich geenszins hoefde te schamen, een heerlijke stem, en met vijftig levensjaren op de teller ook een hoop ervaring. Eén ding was voor véél verbetering vatbaar: zijn Engels. Toen hij voor slotsong ‘So Long’ solo aan de piano ging zitten, belandde hij met wat in wezen een melodie van Jimmy Webb had kunnen zijn bij Dirk Denoyelle die Daan imiteert. Bummer.

Audio en beeldmateriaal van Stef Van Uytvanck in Opwijk vind je hier
 

Deadline

Gasoline rock since 2013’ stond er op de basdrum bij Deadline, een groep die geen helder beeld wist te scheppen van wat gasoline rock dan wel wezen mag. Iets met rockabilly vermoed ik, iets met technische mankementen of muzikale ontoereikendheid, en iets met je gitaar langs onderen uitdoen en met je voeten verstrikt raken in je eigen riem. Laten we hopen dat het geen rage wordt.

Audio en beeldmateriaal van Deadline in Opwijk vind je hier
 

Barking At The Mailman

Barking At The Mailman deed het met riffs uit ‘Rockgitaar voor beginners, vol. 1’ en een zangeres die haar best deed om met wild gezwaai en gezwinde heupbewegingen het publiek mee te krijgen, wat handig de aandacht afleidde van hun songs.

Audio en beeldmateriaal van Barking At The Mailman in Opwijk vind je hier
 

P.A.N.T.H.E.R.

Een Brussels koppel dat uitpakte met drie songs die zich er niet voor schaamden hits te willen zijn. In openener ‘Lost Here for so Long’ weerklonken echo’s van Billy Idols ‘Eyes Without a Face’, song nummer twee zweemde naar Depeche Mode, en nummer drie was volgens een jurylid gepikt van Chemical Brothers. Wát van Chemicals Brothers, daar kwam geen antwoord op.

Audio en beeldmateriaal van P.A.N.T.H.E.R. in Opwijk vind je hier
 

First Floor

Zeggen dat First Floor een hechte machine was, is de waarheid geweld aandoen, maar wat enthousiasme en vooral goedlachsheid betreft, kon niemand in Opwijk aan hen tippen. De zanger betrad het podium met een brede smile en hield die drie songs lang vast. Zelfs toen een ingestudeerde break op het einde van hun eerste song compleet in het honderd liep. Professionalisme moet ergens beginnen. Maar, jongens, die tweede song had iets. Gewoon blijven oefenen.

Audio en beeldmateriaal van First Floor in Opwijk vind je hier
 

Subway City

Subway City: ze speelden goed samen, het zag er uitstekend uit, en de zanger kon zingen, maar wat zij aan composities in elkaar hadden geflanst, leek helemaal nergens naar. Een stel riffs opeengestapeld, snel wat teksten neergekrabbeld, en daar links en rechts een gitaarsolo doorheen, gewoon omdat het kan. Maar niet op een podium, en al helemaal niet op dat van Humo’s Rock Rally.

Audio en beeldmateriaal van Subway City in Opwijk vind je hier
 

King Victor

‘In love with The War On Drugs,’ meldde hun bio, een liefde die niet meteen tot uiting kwam. Daarvoor stroomde er lang niet genoeg lucht door de gitaarpartijen, spreidden zij iets te veel drama tentoon, en miste het in zijn geheel diepgang. King Victor leek wél een groep in plaats van een verzameling individuen, en die zangeres was niet slecht. Minne De Meyer Engelbeen. Kijk, dát noemen wij een naam.

Audio en beeldmateriaal van King Victor in Opwijk vind je hier


 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven