Deze preselecties - met op affiche de verschrikkelijkste namen: Soldier’s Heart, The Insect Soldiers of the Sky, Relentless Lizard - leverden zowaar de meeste muzikale vreugde op tot nog toe. Chuck Berry zong het al: you never can tell.
Antwerpen
Dottìr Slonza
Gek, hoe flanellen ruitjeshemden van vrouwen zwoele wezens kunnen maken, en van mannen alleen maar ongewassen houthakkers. De drie meisjes – die met zijn baard op drums was een vent – van Dottìr Slonza openden de festiviteiten met ritmisch handjeklap: De Kunstbende was al binnen nog voor het goed en wel begonnen was. En die ging er ondanks een paar degelijke composities niet meer uit. Plezante opener, niettemin.
Dottìr Slonza beluisteren en bekijken »
Her Dirty Knees
Bij Her Dirty Knees werd er van alles in de mixer gegooid: rock, soul, funk - en was dat avant-garde? Zelf leken ze heel goed te weten waar ze mee bezig waren, maar al slaat u me dood: ik kan het geen naam geven. Gefocust op de interessante geluiden en partijen, en de song uit het oog verloren? Het moet zoiets geweest zijn.
Her Dirty Knees beluisteren en bekijken »
Cranky & The Law
Een stel nichtjes en, ik gok, hartsvriendinnen die mij aan Billy Bragg deden denken. Eén kapsel zat er wellicht voor iets tussen. Wie Cranky is en wie The Law, dat mochten we volgens de bio zelf raden. Een poging: Cranky rechts, The Law links. Laat maar weten. Maar waar? Wellicht niet in een halve finale, want wat het duo in Antwerpen liet zien en horen, was weliswaar van een aandoenlijke naïviteit, maar bij momenten - lange momenten - ook gewoon erg saai.
Cranky & The law beluisteren en bekijken »
Tourist
Johannes Faes alias Tourist is een Antwerpse rapper en reggaeman die het vrijdag in Antwerpen deed met een dj in zijn rug en een saxofonist aan zijn zijde. Hij opende met ‘Mijn stad’, gezongen in accuraat Antwerps, swingend als de pest, meer dan catchy genoeg om het op een nabijgelegen radiostation goed te doen. In tegenstelling tot het gros zijner hiphoppende collega’s droeg hij op het podium de kleren van de gewone man, en dat speelde na een korte gewenningsperiode helemaal in zijn voordeel. Ook ‘Weg van hier’ en ‘Liefde liefde’ – beide wederom in het Aantwaarps - waren Liedjes. Ik moest aan Wannes Van de Velde denken. En niet aan Axl Peleman.
Tourist beluisteren en bekijken »
Youngblood
Zo zwoel als Tourist swingde, zo rigide stak Youngblood van wal. Dit was een soort jeugdhuisversie van The Tragically Hip, met hier en daar een verre echo van Counting Crows, gespeeld met bewonderenswaardige goesting maar gespeend van elk spatje creativiteit. ‘I lost my mind in a Hollywood whiskey bar’ werd er in het tweede nummer gebruld, en je vroeg je af: hoe zijn die in godsnaam terug thuis geraakt? En: zou het een groot verlies geweest zijn, als dat niet gebeurd was? Zoveel vragen.
Youngblood beluisteren en bekijken »
Equinox, the Peacekeeper
Een valse gitaar, een mondharmonica en een kop vol dreadlocks: in Antwerpen beleefde het hippiedom een kleine remonte. Equinox verkondigde de vrede met drie akoestische jingeljengeltjes, die hij zodanig uitgeblust performde dat minstens drie vierde van de jury er een klein tikje agressief van werd. Dat heet: missie mislukt.
Equinox, the Peacekeeper beluisteren en bekijken »
Set Things Right
Set Things Right liet zich aankondigen middels een venijnige elektronische beat, maar vanaf het moment dat zijzelf overnamen, was er van venijn geen sprake meer. Hard, dat wel. En aan energie en dadendrang geen gebrek. En die zanger: brullen! Ongelooflijk! Ik vermoed dat het ergens bij Slipknot moest uitkomen, met daaroverheen een melodieus sausje emo, maar helemaal zeker ben ik er niet van. ‘Op dees liedje kan echt iedereen dansen - oud, jong, blank, zwart, Chinees, Belgisch, iedereen!’ zegden zij ter aankondiging van hun slotsong. Geprobeerd, en met een serieuze identiteitscrisis thuisgekomen.
Set Things Right beluisteren en bekijken »
Sistaflex
Een rock-‘n-roll-lady op drums en zang, geflankeerd door een duo eersteklas vreemde vogels. Het zag er prima uit, en in het eerste nummer, ‘Call Cupid’, klonk het zo ook. Rauwe rock met genoeg swing om ook de krijgers aan de toog met de voet te doen tappen. En dan ging het bergaf richting Hollandse coffeeshoprock - maar niet zo steil dat we Sistaflex meteen van de tabellen mogen vegen. Afwachten.
Sistaflex beluisteren en bekijken »
Matt Watts
Matt Watts is een Amerikaan die van ver een beetje op een sjofele Gabriel Rios lijkt. Qua stemtimbre klonk hij meteen als Bonnie 'Prince' Billy. Watts bezigt folk, maar liet niet na om af en toe de Rickenbacker om te gorden en iets harder van leer te trekken, wat gezien de wel zéér rumoerige zaal geen overbodige luxe was. Hij vertelde verhaaltjes waarin af en toe een poëtische slag viel waar te nemen, zijn gitaarspel was eveneens podiumwaardig, maar zeggen dat hij op de rand van de grote doorbraak staat, is de waarheid geweld aandoen.
Matt Watts beluisteren en bekijken »
Sunday’s Ghosttown
Uit pater Damiaan- en Metal Molly-town: Sunday’s Ghosttown. Op mijn netvlies staan ze niet meer, hun muziek kan ik mij wel nog voor de geest halen. Ze konden spelen, maar de samenzang die ze probeerden, pakte niet echt in hun voordeel uit. Ze leken opgelucht als er even niet gezongen moest worden. En het publiek met hen. Ze hadden iets van Burma Shave. Lang geleden dat ik daar nog aan had moeten denken. Er moet een reden voor geweest zijn.
0 reacties
reageer ookReageer ook