Genk

Midnight Directives

Op enkele steenworpen van het stadion van Racing Genk werd de aftrap gegeven door een groep die op papier ‘een voorliefde deelt voor kringelende melodieën, dwarse ritmes en harmonieuze zanglijnen’. Dat kon, zelfs met een pront dametje aan de microfoon, alleen maar fout lopen. Ze speelden pop met een hoek af, zoals dat heet, en de melodieën kringelden naar oorden waar niets te beleven viel, de ritmes deden uitstapjes naar genres die Midnight Directives niet beheersten, en dat van die harmonieuze zanglijnen bleef bij een belofte. ‘What the fuck, what the fuck?’ zong het meisje ter besluit. Inderdaad.

Midnight Directives beluisteren en bekijken »

Laughing Academy

Laughing Academy hield het simpel: drie songs met strofe, refrein en een bridge als het echt niet anders kon, gespeeld zonder overbodige franjes en muzikale tierelantijntjes. Alleen: van die songs hadden ze er maar één die het onthouden waard was – het heerlijk naïeve ‘Sweet Is the Morning’ (‘I feel so good today / I feel to good to-day’) – en de zanger was geen Presley of Sinatra. Verre van. Denk (of zoek op) Wedding Present, maar dan nog net dat tikje onaangenamer.

Laughing Academy beluisteren en bekijken »

Nupstr1

‘Ik heb Luca op die bas’ zei Nupstr1, alias de negenentwintigjarige Jonas Rosius. Dit was hiphop met live-instrumenten, en dit was wel degelijk Genk. Het duurde even voor we Nupstr1 verstonden – niet onbelangrijk in het genre – en toen dat wel het geval was, hoorden we een paar leuke woordspelingen, hier en daar een vette rhyme, en een swing waarmee hij de zaal zowaar in beweging kreeg. Voor wie niet weet wat Nupstr1 bedoelde met ‘Sjchaffelen is voor bomma’s’: da’s zoals ‘door de shopping ketsen’ iets voor ‘lui verkes’ is.

Nupstr1 beluisteren en bekijken »

Relentless Lizard

Relentless Lizard had zichzelf de slechtste groepsnaam van het weekend toegekend, en bleek een duo te zijn waaraan weinig charisma verloren is gegaan. Dat eerste hoeft geen probleem te zijn (Nirvana, Red Hot Chili Peppers, dEUS), dat tweede was dat wel, vooral omdat Relentless Lizard breed uitpakte met bloedeloze rock. De tweede song was zo slecht nog niet, maar duurde dan weer veel te lang. Afscheid nemen ismet zachte vingers wat voorbij is dichtdoen.

Relentless Lizards beluisteren en bekijken »

Dukes

Met Dukes verscheen er eindelijk nog eens een gitaargroepje op het podium dat er zin én plezier in had – ook buiten Humo's Rock Rally een nog maar zelden vertoond natuurverschijnsel. Dat die twee ingrediënten volstaan om de jury binnen te doen, hoort u mij niet zeggen, maar tijdens Dukes heb ik er toch een paar stevig zien dóórglimlachen. De song ‘Uninspired’ bleek over hun vrienden te gaan: ‘All my friends are uninspired’. Wat ik mij afvroeg: zouden die allemaal in de demoselectie hebben gezeten? Dukes: goeie groep. En volgens mijn souffleuse Cherie Derycke: cute as fuck.

Dukes beluisteren en bekijken »

Jane and the Wires

Aan de microfoon, en in het eerste nummer ook op de Gibson SG: een dame die in haar kast het oeuvre en een paar jurkjes van PJ Harvey heeft zitten. Van die laatste had ze er één aangetrokken - vuurrood, strak, aangenaam om naar te kijken. In de muziek moest iets bezworen worden, maar na anderhalve song gekronkel leek dat al opgelost, en moest er nog een kleine tien minuten geacteerd worden. Desalniettemin: ik heb me niet verveeld.

Jane and the Wires beluisteren en bekijken »

Fitzrow

Fitzrow beloofde ‘een eclectische verklanking van hersenspinsels en zielenroerselen’ te zijn, oftewel: niets om halsreikend naar uit te kijken. Dat het allemaal nogal redelijk meeviel, dankten zij aan een Florence-achtige verschijning (van The Machine, niet Nightingale) aan de microfoon, en hun welhaast gewichtsloze en doorzichtige composities. Bij het derde nummer fluisterde iemand mij de woorden 'Ozark' en 'Henry' in het oor. Een vuistgevecht kon maar net vermeden worden.

Fitzrow beluisteren en bekijken »

Kaat&Daan

Makkelijk: links Kaat, rechts Daan. Een stel gitaren, wat beats op de laptop, en Kees was bijna klaar. Hun eerste liedje had iets, en de titel van het tweede gaf aan in welk deelgebied der gemoedstoestanden hun muziek zich afspeelde: ‘Darksome Shore’. ‘Amatorski zonder songs,’ overdreef iemand. Maar inderdaad: een extra spanningsboog of zeven ware leuk geweest. Hun derde lied was helemaal niks meer.

Kaat&Daan beluisteren en bekijken »

Soldier’s Heart

Ongeveer tien seconden, de eerste tien, leek Soldier’s Heart interessant te gaan worden. Aan een minuscuul klaviertje had een Garth Hudson-lookalike (de zotste van The Band) plaatsgenomen (drums/gitaar/elektronica), en vooraan een bevallig zangeresje waarin heel even een beloftevolle zangeres leek schuil te gaan. Zij kan iets, denk ik. Als ze alleen is, onbespied, in ideale omstandigheden, zonder vervelende klanktechnische dwarsbalkjes.

Soldier's Heart beluisteren en bekijken »

The Insect Soldiers of the Sky

De jongste deelnemers van het weekend kregen door het lot de laatste plaats in de line-up toebedeeld. ‘We hadden al lang in ons bed moeten liggen,’ zei de zanger, zestien. Zijn broer, veertien en geen anderhalve meter groot, was de reuzenbas nog aan het omhangen toen zijn vrienden al op kruissnelheid waren. Geen probleem: zodra hij de snaren beroerde, etaleerde hij een cool waarmee hij bij de Ramones geenszins had misstaan. Leuke rammelpop met een enorme groeimarge was dit, en met songs over insecten, stenen (‘He’s no brick at all / He’s just a normal stone’) en zwarte katten was er van pretentie of grote boodschappen geen spoor. Moge hun eerste plaat ‘No Shit’ heten.

The Insect Soldiers of The Sky beluisteren en bekijken »

Op weg naar huis weer Noordkaap: ‘Schreeuwt u maar / Schreeuwt u maar / Volop in het kader van het groot gebaar / Kijkt u maar / Bekijk het maar / Wat u ziet gebeuren / Stel ik soms in vraag’.