© Jan Geloen

Eén dag later in Leuven waren we de barre weersomstandigheden alweer gewoon, en had één groep er zelfs een liedje over gemaakt. Voorwaarts: het verslag van het voorlaatste preselectieweekend van Humo’s Rock Rally 2012.

Opwijk

Radial Sequence

Superswingend zag het er bij Radial Sequence niet uit: de zanger had een sobere Bent Van Looy-outfit uit de kast getrokken en bleef stokstijf achter zijn toetsenbord staan, de gitarist was meer bezig met het storende gebrom dat uit zijn oude buizenbak kwam dan met zijn partijen, en ook de rest van het vierkoppige gezelschap liep niet over van charisma. Dat ze desondanks indruk wisten te maken op de jury met iets wat twee songs lang naar Radiohead zweemde en uiteindelijk ontaardde in Jónsi-achtige sferen, mag een klein mirakel heten.

Klone Radio

Klone Radio begon zeer veelbelovend: een stem die bij Josh Homme in de klas had gezeten, en daaronder een typische, lijzig sexy woestijnriff à la Queens of the Stone Age. Beelden die niet lang op het netvlies bleven staan, daar het vrij snel duidelijk werd dat Klone Radio eigenlijk nauwelijks kon spelen. Als we er u ook nog bij vertellen dat de ideeën ergens halverwege song één uitgeput waren, weet u dat het ons veel moeite kostte om er de aandacht bij te blijven houden. In afsluiter 'Picture Pervert' meenden we wel nog één leuke melodie te herkennen, al kunnen we ons natuurlijk vergissen.

Wildlife

Tijdens de voorstelling van je groep één keer over je woorden struikelen en je één keer van naam vergissen, dat heet: zeer zenuwachtig zijn. Iets wat de losse speelstijl en het ontspannen zingen niet ten goede komt, en vrijdag in Opwijk bij Wildlife resulteerde in een hikkend gemekker. De song 'Fever Ragga' - een wahwahpedaal moest voor een zuiderse inslag zorgen en er gebeurde ook iets onbestemds met breaks en funkmetalgitaren - voer er niet wel bij. Wildlife bestaat uit Anton, Anton, Arno, Arvo en Isidoor. Gemiddelde leeftijd: zestien jaar en twee maanden. Samengevat: jong, nerveus en op zoek naar een imago.

Gordo Spacemonkey

Gordo Spacemonkey bestond uit vijf mensen, allen drieëntwintig jaar oud. De dame van het gezelschap had zich aan de microfoon en de toetsen genesteld, waardoor het eruitzag als Everything but the Girl, en zo ook een beetje klonk. Een héél klein beetje, want Everything but the Girl is een goeie groep, en dat is Gordo Spacemonkey nog lang niet. Te vaak tevreden met één idee, één riff of lickje, één interessante toonbuiging. Niks om voor op de vlucht te slaan, maar ook niks om vier uur voor door de sneeuw te rijden.

Low Detail

Als iemand zegt beïnvloed te zijn door de Ramones en Green Day, dan kun je er vergif op innemen dat de invloed van Green Day altijd net dat tikje harder zal doorschemeren. Al is doorschemeren in het geval van Low Detail niet het juiste woord: Low Detail wil Green Day zijn. Misschien wordt het ooit ergens een studierichting, 'Green Day zijn', maar voorlopig zit er voor deze groep niets anders op dan in het repetitiehok te duiken en hard te werken. Aan riffs waar geen speld tussen te krijgen valt, aan baslijnen zo melodieus dat je zou willen dat je vijf toonaarden lager kon fluiten, én aan songs – die leken namelijk in de verste verte nog niet op die van Green Day. En al helemaal niet op die van de Ramones.

Alien Plants

De jury schrok toen Alien Plants op de planken verscheen: aan de microfoon stond 'de jongen met de spinnenkop', een smalle twintiger met een kapsel dat niet alleen de aandacht trok op het podium (zoals in Opwijk) maar ons ook al was opgevallen in de zaal (in Opwijk, Maldegem, Mechelen, en nog wat plaatsen). Hoe de concurrentie het er vanaf had gebracht, was hem niet ontgaan, in Opwijk was zijn moment daar. 'There’s a hole in my soul,' huilde hij in opener 'Pheromones', een soort technopunk waarin een combinatie van Nine Inch Nails en The Jesus and Mary Chain het ideaal was, en de enige song die de jury het aanstippen waard vond. De rest moest het inderdaad hebben van goede bedoelingen en halve ideeën, en verzoop in een moeras van bombast.

Überkitsch

Met Überkitsch dachten wij even op de Rock Rally van 1996 of vroeger te zijn aanbeland. Dit Aalsterse kwartet, opgericht in de zomer van 2008, bracht iets wat aan een spaarzaam georchestreerd Teenage Fanclub deed denken. Of aan iets slooms van The Dandy Warhols. En als we zeggen dat het vet daarna grotendeels van de soep was, weet u dat we die eerste woorden als een compliment bedoelden. Überkitsch had een neus voor melodie, maar voorlopig nog lang niet de vingers en de vlieguren om één en ander op overtuigende wijze te brengen of vorm te geven.

Villavif

Geneviève Lagravière, de dame om wie het bij VillaVif allemaal draaide, is een ex-model, zo liet ik me influisteren. Misschien wenst zij, met vijfendertig lentes stokoud in die biotoop, daar in haar nieuwe hoedanigheid niet meteen aan herinnnerd te worden, maar haar enkel beoordelen op basis van haar stem zou gezien het geboden spektakel in Opwijk ook niet eerlijk zijn. VillaVif stoof over het podium, zakte door de knieën, boog diep voorover en keek het publiek wijdbeens in de ogen. Was er een loopbrug geweest, dan was ze daarover ongetwijfeld een fel blinkende toekomst tegemoet gelopen. Nu bleef ze steken in de Nijdrop, waar ze al na het eerste liedje haar jasje uitgooide en wij ongeveer gelijktijdig haar groep begonnen waar te nemen. En laat dat laatste de grootste fout zijn die we die avond in Opwijk konden maken.

Shedo

De bio van Shedo was goud waard – 'They play only one year together, but every member has a music youth', alstublieft — muzikaal pakten ze uit met de minst vaste ritmesectie van het weekend. De gitarist had nog het meest last van de zenuwen en lag gemiddeld een halve song voor op de rest. We hoorden Hüsker Dü, maar alleen omdat we echt veel zin hadden om Hüsker Dü te horen.

Collectors

'The Killers met Stan Van Samang,' poneerde een jurylid dat zich iets te enthousiast warmte had proberen in te drinken. Maar er was iets van. Wat het in ieder geval niet was: 'Thin Lizzy met Michael J.', zoals ze zelf in hun bio hadden aangegeven. Zelfs niet met Michael J. Fox. De zanger van Collectors had een lederen vestje aan dat hij tot boven had dichtgeritst. Het was koud in Opwijk, maar ik durf te wedden dat hij het bij vijfendertig graden ook zou hebben gedaan. De muziek van Collectors: eendimensionale, gestileerde rock waarvan vooral slotsong 'I Am a Collector' bleef hangen. Mogen wij er vlug weer vanaf raken.