© Jan Geloen

Dáárvoor was weliswaar niet bij iedereen even duidelijk - hier en daar zagen wij ons zelfs genoodzaakt een dossier door te spelen aan de gerechtelijke politie - maar toch: bedankt voor het komen. Wie terug mag komen voor een halve finale leest u onderaan, maar eerst heeft u nog het verslag van de laatste preselecties in Gavere en Brugge te goed.

Gavere

Winterslag

Racing Gavere, Racing Genk. De groep genoemd naar de verdwenen voetbalclub die samen met Waterschei Racing Genk werd, speelde in Gavere drie liedjes van Rolf Verresen, een songwriter die het singen voor de gelegenheid voor de helft aan zangeres Renée Sys liet. Het waren mooie liedjes die Verresen (de broer van Nils ‘The Bear That Wasn’t’ Verresen) voor Winterslag had geschreven. Ingetogen gebracht, met akoestische gitaar, twinkelpiano, lapsteel en borsteldrums, en misschien net dat tikje te gelaten en onderling inwisselbaar om als opener veel indruk te maken. Verzacht het pijnen als wij zeggen dat het héél nipt niet naar de halve finale was?

Bear Run

Er vielen vergelijkingen te maken tussen Bear Run en Winterslag: weer een contrabas, een viool erbij, en de toetsenman was gewoon blijven zitten terwijl er rondom hem een nieuwe groep werd opgesteld. ’t Was iets bravere muziek die Bear Run bracht, mocht dat al mogelijk zijn, die bij momenten deed denken aan een wel heel erg downtempo Absynthe Minded. Er mocht iets gaan gebeuren in Gavere.

Bowie Peru

Enter Bowie Peru, niet het origineelste wat vrijdag in Gavere aan ons verscheen, maar wel eindelijk een hoop lawijt. Potige rock met een energieke frontvrouw die we eerder al met Lee & The Lovedaddies op de preselectie in Maldegem aan het werk hadden gezien. Ze kon nog altijd zingen en had présence in overvloed, de gitaristen konden spelen, de drummer drummen, de bassist bassen, maar wat songs betreft, wensen wij voorlopig enkel ‘Shadows’ te onthouden. Een song met een refrein van één woord, maar wat een refrein, en wat een woord. Dat de zangeres het meer als ‘shackles’ of ‘shaboos’ dan als ‘shadows’ liet klinken, vonden wij een pluspunt.

Fisher Kings

De Wichelse formatie Fisher Kings pakte uit met de langste soundcheck van deze editie. Aan de voeten van de gitarist lag nagenoeg een hele studio, meldde iemand die toegang tot het podium had, en het is tot op de dag van vandaag niet duidelijk of er daarmee iets fout liep of dat we gewoon mogen spreken van ‘het slechtste wat Humo’s Rock Rally 2012 in de aanbieding had’. Feit is dat gitaar spelen en zingen tegelijk de frontman niet helemaal vlot afging. Aan alle partijen: snel vergeten.

Warckon

Ook bij Warckon liep er iets fout: halverwege de set keilde de zanger, voor de show, een bekertje water de zaal in, pardoes – dat zul je bij beginners altijd zien – op het mengpaneel. Met een kwaaie technicus als gevolg. De zanger van Warckon is achteraf overigens netjes zijn excuses gaan aanbieden. Dat het metal was, very metal, maakte het voorval er alleen maar pittoresker op. Ik moest de hele tijd aan Warckon Open Air denken, naar Wacken Open Air, het bekendste metalfestival ter wereld. Waar Warckon nog lang geen headliner is.

Mayor’s House

Halverwege de avond schoot ons een streepje eucharistie voor de geest: ‘Heer Jezus, wij verkondigen uw dood en wij belijden tot Gij wederkeert, dat Gij Rolf Verresen zijt’. Weer stond daar de man van Das Munich en opener Winterslag op het podium, dit keer met Mayor’s House. Mocht het ooit allemaal niet meer te combineren vallen dan mag hij dit van ons als eerste laten vallen. Niet slecht maar veel te gekunsteld allemaal. Als een tempowissel je openingssong van de banaliteit moet redden, is het tijd om je vragen te gaan stellen.

Joni Sheila

Raar: toen Joni Sheila, alias Joni De Boever, twee jaar geleden in haar uppie de halve finale bereikte, raadden wij haar aan op zoek te gaan naar een goeie groep, en nu ze die gevonden heeft en weer meedoet, vinden wij dat het in 2010 beter was. Raar volk, wij. Maar ook: Joni had betere songs toen, priller, en weliswaar doordrongen van te grotesk jeugdsentiment, maar duidelijker, rechtlijniger, pakkender. De groep (met Bert Verbeke, die ambetante die Gents klapt in ‘Thuis’, op gitaar) mag blijven, de songs zullen iets meer op maat geschreven moeten worden.

Chief Roberts

Chief Roberts was een rock-‘n-roll powertrio waarvan de leden zich gezamenlijk op de laatste rij bevonden toen het charisma werd uitgedeeld. Desondanks: een goeie livegroep die op dreef komt, daar kan weinig tegenop. En Chief Roberts is een goeie livegroep, toch dat kwartier vrijdagavond in Gavere. Hadden zij daar bovenop meer dan een halve straffe song (afsluiter ‘Black Fish’) in de weegschaal kunnen werpen, dan was een halve finale niet te vermijden geweest.

Close Enough

Verliefd, liedjes geschreven, in Humo’s Rock Rally beland: exact dat was Close Enough overkomen, het koppel Joke De Canck (zeventien, zangeres) en Jeroen De Gussem (achttien, akoestische gitaar). Hij kon spelen, zij kon zingen, vestimentair kon er vooruitgang geboekt worden, en hadden zij in hun songs iets minder breed uitgesmeerd hoe leuk en up en keitof zij de wereld wel vinden, dan hadden wij iets aandachtiger geluisterd. Iets wat met de tijd wel opgelost zal geraken, daar maken wij ons dan weer géén zorgen over.

Ronso

Ronso was een rapper met een zieke dj, en die zieke dj was thuisgebleven. Waardoor Ronso het met een laptop moest stellen (‘de old school laptop’ noemde hij het zelf – Ronso werd geboren in 1991, toen cassetterecorders bijna uitgestorven waren). Die laptop had hij op een keukenstoel gezet, en wat eruit kwam boomde niet echt, waardoor zowel aanblik als sound treurig en triest waren. Nochtans geen slechte rapper die Ronso, iets waar hij het overigens zelf helemaal mee eens was – op zijn pet stond pontificaal: I Am the Greatest. Andere keer Rons, bigger and deffer.