© Koen Keppens

Review: MGMT op Rock Werchter 2014

, door (fvd)

MGMT is, terwijl we met zijn allen de andere kant opkeken, een soort poor man’s Flaming Lips geworden. Ze beogen weelderige, experimentele psychedelica te brengen, maar het komt altijd opnieuw op Playmobil-versies neer. Wat zeg je als Tame Impala en Bastille met elkaar neuken, en vervolgens samen een kind krijgen? ‘Proficiat’? Het is een idee.

We hebben het nochtans wel voor MGMT. Hun popsingles zijn (ook nu nog) onweerstaanbaar. En ‘Kids’ was vandaag een moment van orgastische proporties. Het wordt alleen moeilijk als ze vervolgens het woud proberen in te trekken, en moeilijk kijkend en very intellexual gaan prielen op hun instrumenten. ’t Gaat hem niet eens om de klassieke ‘bekende versus onbekende songs’-kwestie. Ze bedoelen het goed, ze kunnen het ook, ze komen er alleen niet mee weg. We hoorden een laatavondlijke versie van ‘The Youth’, er was ‘Electric Feel’ en natuurlijk ‘Time to Pretend’, en telkens herkende je hetzelfde patroon bij het publiek: opvallend veel applaus bij herkenning van de eerste noten en na afloop van een song, maar tijdens de song gebeurde zelden of nooit iets.

Het is ook allemaal te gewild. Te ‘kijk ons moeilijk doen’. Als muziek een soap was, werd MGMT de ‘Familie’ van de psychedelica genoemd.

We blijven fans van MGMT, we weigeren alleen die welwillendheid als proppen in onze oren te duwen.

Het moment

‘Kids’

Het publiek

Wel opvallend talrijk opgedaagd.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan