© Koen Keppens

Review: The Strypes op Rock Werchter 2016

, door (kv)

Werd dit een thé dansant in de Crawdaddy Club in het groene Richmond bij Londen, die roemruchte club waar The Yardbirds ooit begonnen (toch de grote voorbeeldgroep van de Ierse Strypes), en waar jongens en meisjes nog met z’n tweëen swingden, op een warme zondagnamiddag in die zorgeloze sixties? De zon zei van wel.

Want ineens waren ze daar, nog aarzelend in de eerste song ‘Mystery Man’, voluit in die heerlijk ritmische showstopper ‘Get Into It’: zonnestralen. Farrelly’s jasje ging uit, om godbetert een rood geruite ondervest te onthullen. Om in zo’n bompavestje geen millimeter aan cool in te boeten, moet je het type frontman zijn dat Farrelly is. Hij heeft een verlegenheid die kan tippen aan die van Ian McCulloch, die hij eveneens verstopt achter een donkere bril en even onhandig-arrogante podiumpose. En hij heeft vooral de stem. Als spierwitte Ier, halve puber bovendien, weggeraken met een uitstekende cover van ‘Smokestack Lightning’, de bluesklassieker die z’n definitieve vorm kreeg van Howlin’ Wolf, de meest struise aller zwarte negers: geruit petje af.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan