Concertreview: Prophets of Rage op Rock Werchter 2017

, door (fvd)

Met een brandalarm als wekker komen ze het podium op. Iemand heeft een briefje met 'FUCK TRUMP' op de gitaar van Tom Morello gekleefd. B-Real (die is gekomen om ons te tonen waarom Cypress Hill in zijn eerste weken nog Devastating Vocal Excellence heette) is vandaag een oliesjeik met een handdoek rond zijn slapen. Eén fan houdt het bordje 'With love from a hellhole' hoog. En Chuck D roept: 'Let's make Belgium great again!' Hun wereldtournee heet: 'Let's make the world rage again'. Olé!

'Testify!' schreeuwt Chuck D naar Tom Morello, die tussendoor - u moét het ooit zien - zelfs zonder handen gitaar speelt. Weelde: op één week tijd krijgt Werchter twee van de meest iconische gitaristen van de laatste dertig jaar over de weide. En vijf dagen na Guns N' Roses en Slash krijgt ook Rage Against the Machine-legende Morello open doekjes. Tom Morello: zijn borsthaar is wat grijzer geworden, maar hij heeft nog steeds dezelfde verbeten trek om de lippen, de coole houten motoriek, het overholen spelplezier in de ogen en het oertalent.

'Take the Power Back' wordt ingeluid met 'Waar zijn die vuistjes?' De Public Enemy-classic 'Fight the Power' krijgt een huilende Rage-gitaar mee. 'Do y'all appreciate hip hop? Do you wanna hear some classic hip... hop?' is de rode loper die B-Real daarna uitrolt voor een medley van euh, classic hiphop-springers: 'Insane in the Brain' van Cypress Hill en 'Jump Around' van House of Pain zwepen het meest op.

Is Prophets of Rage een goede jukebox? Een zeer goede! Chuck rapzingt lijziger dan de vleesgeworden kaakslag Zack de la Rocha, en zijn middelvingertje is aandoenlijk korter. Maar we missen Zack hier alles bij elkaar drie nummers. En in 'Know Your Enemy' toont B-Real zich de beste vervanger. Tim, Tom en Brad: de ruggengraat van RATM speelt en grasduint zich vandaag vlekkeloos een weg doorheen hun back catalogue. Taart en kaarsjes: 'Rage Against the Machine', het debuut van Rage, is een kraakverse klassieker van dit jaar precies een kwarteeuw. Een schuimbekkend 'Bullet in the Head', een vroeg gedropte 'Bombtrack', 'Know Your Enemy': het voelt goéd om terug in 1992 te zijn.

Is het voor een groep van zovele talenten niet erg magertjes om slechts één nieuw, eigen nummer te spelen? Ja, want 'Unfuck the World' is dan nog ook eens een titel die de band pikte van Angel Olsen. En nee, want Prophets of Rage is ontworpen om oude vuren terug aan te wakkeren, en doet dat feilloos. Live steekt 'Unfuck' niet eens zo bleek af tegen de andere songs. 'Bulls On Parade' levert net zoveel brandstof als het vroeg. 'How I Could Just Kill a Man' is af.

En als B-Real op het einde de woorden 'Dangerous times call for dangerous songs. This is one of the most dangerous song of them all' uitspreekt, is dat een goede intro voor 'Killing In the Name'. De door duizenden schorre stemmen meegeschreeuwde 'Fuck you, I won't do what you tell me'-mantra is net zo goed een uitstekend sluitstuk van een uitstekend concert.

Het moment

'Niet lang geleden stierf een van onze muzikale kameraden. Graag een enorme ovatie voor Chris Cornell. Deze volgende song is voor hem. Als u de tekst kent: zing mee. Indien niet: say a prayer for peace.' Een instrumentaal 'Like a Stone' is een mooie en gepaste show stopper.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven