Concertreview: The Pretenders op Rock Werchter 2017

, door (tr)

'Zoals Bart De Wever pleegt te zeggen tijdens de Ramadan: respect is een mooie deugd'

Marc vroeg Chrissie toen al naar 'het nieuwe begin' dat ze maakte met haar Pretenders, en of ze er door het moeilijke verleden van de band geen moeite mee had om 'die ouwe songs' nog te zingen. Marc Mijlemans, (mm), stierf begin 1987. Dertig jaar later stond Chrissie met The Pretenders op Werchter - met hetzelfde maar uitgebreide verleden, met die ouwe songs. 

Om maar te zeggen dat The Pretenders hun tweede én hun derde adem al ettelijke decennia geleden opgebruikt hebben. Bovendien stond de band vorige week óók al in Werchter, toen een beetje sip neergepoot als voorprogramma van Guns N' Roses op een avond die nochtans aaneenhing van de nostalgie, maar die op één of andere manier toch niet helemaal in het voordeel van The Pretenders uitdraaide. Wie o wie zou er dan zitten wachten op hun passage op Rock Werchter - in 2017, nota bene?

U blijkbaar. En ù. En u daar ook ja, geef maar toe. Al voor aanvang waren de invalswegen naar de Klub C stuk voor stuk afgezet: het publiek was in dichte drommen komen opdagen voor The Pretenders, wat zich liet aflezen aan de gemiddelde leeftijd binnen, die op een halfuurtje tijd plots heel dicht tegen de pensioengrens was beginnen aanschurken. Het enthousiasme kwam van beide kanten. Hynde kwam, zag, en zette recht wat na hun beurt van vorige week misschien gevaar liep gerelativeerd te worden: dat ze een frontvrouw was van een klas die niet alleen niet meer bestaat, maar die intussen ook al geen klasreünies meer houdt omdat de overblijvende leden te schaars te geworden zijn. Een fenomeen dat Hynde kent: alleen zij al heeft doorheen de jaren twee bandleden moeten afstaan aan het grote donker. Maar haar stem had ze nog, aangedreven door een stel longen dat, mocht je ze vullen, een stel pronte karpers zou kunnen huisvesten. En Martin Chambers had ze ook nog, de drummer die naast haar het laatste originele lid is van The Pretenders. Nu zouden we Chrissie Hynde nooit aandoenlijk noemen, zoiets durven we niet aan, maar toch vonden we het hartverwarmend hoe ze na elk nummer snel eens over de schouder keek - alsof ze zeker wou zijn dat ie er nog wel zat, Martin. Hij zàt er.

En dan de hits: 'Brass in my Pocket', 'Don't Get Me Wrong', 'I'll Stand By You', en dan waren er nog wel een paar. Enkel 'Creep' hebben ze niet gespeeld, maar dat is niet erg: dat deed niémand vrijdag. En natuurlijk is er mettertijd een beetje sleet gekomen op de hitformule van The Pretenders, lopen hun hits tegenwoordig meer kans om op de nieuwe Knuffelrock-compilatie terecht te komen dan in De Afrekening, en doet Hynde al lang de moeite niet meer om nog de blaadjes af te scheuren van de Druivelaar die ze op het toilet heeft hangen. Maar zoals Bart De Wever pleegt te zeggen tijdens de Ramadan: respect is een mooie deugd, en voor iemand die ooit naast Iggy Pop wakker is geworden, kunnen we niet anders dan respect hebben. Vooral omdat wij het op 'naast Iggy ontwaken'-vlak nog altijd met Guido Belcanto moeten stellen. En dat was dan wel close, Guido, but no cigar.

Het moment

Drummer Martin Chambers zat het hele concert een beetje sneu weggestopt in een plexiglazen kooitje. Dat de Grote Grijze Geitenbreier snel weer van z'n besmettelijke verkoudheid af mag raken!

Het publiek

Debatteerde of ze hun studiejaren nu wél of niet mochten meetellen in hun aantal gewerkte jaren.

Quote

'This guy needs beer' - Op Werchter Classic vorige week lazen sommigen nog een statement in de Europese vlag die Hynde toen op haar shirt had. Deze week was de boodschap iets meer bescheiden.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven