© Koen Keppens

Concertreview: Blink-182 op Rock Werchter 2017

, door (jm)

'Om Blink-182 toch een béétje leuk te vinden, moest je zaterdag een heel grote mentale sombrero op hebben'

Ooit was Blink-182 het b-kantje van Green Day. Of Green Day het b-kantje van Blink-182, daar wil ik vanaf zijn. Mijn notities zitten onder het bier. Enfin: pretpunk, heet dat dan. Blij in plaats van boos, een Caipirinha in plaats van een molotovcocktail. Als Blink-182 iets altijd al goed heeft begrepen, dan wel dat sérieux zo ernstig mogelijk moet bestreden worden.

En natuurlijk snap ik wel dat het een poco pathetisch wordt als je ook na je dertigste je dollars verdient met lyrisch causeren over first dates, prom nights en de appelwangetjes van het buurmeisje. Maar: het kan nu eenmaal niet elke dag Radiohead zijn. Voor het optimaal uitbalanceren van zijn chakra’s heeft de wereld mensen nodig die geneigd zijn om een song ‘Weird Fishes / Arpeggi’ te noemen, én mensen die geneigd zijn een song ‘Dysentery Gary’ te noemen.

Maar dit is 2017, niet 2001. Tom DeLonge, de Chef Niet Zo Goeie Grappen van de groep, is er niet meer bij. Hij wijdt zijn leven nu aan aliens, lees ik overal, maar wat hij precíés doet bij Lierse SK, is me niet duidelijk. Na het vertrek van DeLonge is Mark Hoppus noodgedwongen van zijn verlegenheid genezen, en was Matt Skiba (van Alkaline Trio) de inkomende transfer. Ontsla de headhunter die Skiba aanleverde, Blink-182, want hij staat op het podium met de passie van een, euh, van een… Alleszins niet van een passievrucht. Zijn gitaar, zijn bandmaats, zijn publiek: Skiba was not caring at all.

Je hoorde het al in ‘Feeling This’, de opener: Blink-182 kwam crashen en cashen. ‘Anthem Part Two’ was ronduit sáái – alsof Servais Verherstraeten de notulen van de jaarvergadering van zijn schaakclubje aan het voorlezen was. Terwijl ze wat schutterig rond ‘California’ heen dribbelden, hun recentste plaat, en de hits vanop ‘Enema of the State’ en ‘Take Off Your Pants and Jacket’ een pisgeel colbertje aandeden (je zag er echt niet goed uit, ‘Dumpweed’), begon ik op details te letten – zelden een goed teken. Zo kwam ik te weten dat een baslijntje van The Cure asiel had aangevraagd in ‘Bored To Death’. Dat die ‘This is for the ladies’ ter inleiding van ‘I Miss You’ iets te Fred Durst klonk om er echt gelukkig van te worden. En dat dat de bilspleet van de Litouwer voor me dringend naar de kapper moet.

‘Ik wil meer close-ups van Travis Barker. Béést,’ sms’te Thea Francken me ondertussen, haar eierstokken euforisch zingend. Er is dus weldegelijk een markt voor mannen die een comic book op hun huid hebben laten drukken. Voor het overige niets venijnigs over Barker: hij is écht een goeie drummer, en duidelijk zinnens om het estafettedrumstokje door te geven aan zijn zoontje. Landon Asher Barker mocht in afsluiter ‘Dammit’ in papa’s plaats komen meppen, en deed dat meer dan aardig. Nog niet van de lagere school af, maar het buurmeisje met de appelwangetjes vindt ‘m vast nu al een stoot.    

‘Los Angeles, when will you save me,’ vroeg Blink-182 zich af. Ja, Los Angeles, komt er nog wat van? Want redding is precies wat de groep nodig heeft. Zo sneu: om Blink-182 toch een béétje leuk te vinden, moest je zaterdag een heel grote mentale sombrero op hebben.  

Het moment

‘First Date’ kreeg in de intro een stukje ‘Blitzkrieg Bop’ mee, als wilde Blink-182 zichzelf eraan herinneren dat punk ooit een ernstige zaak was, een pijnlijke waxbeurt voor het scrotum van het establishment. 

Het publiek

Stapte zelfs tijdens ‘All The Small Things’ niet onverdeeld enthousiast in de teletijdmachine naar vijftien jaar geleden. 

Quote

‘Hello Brussels!’ – in de wereld van Blink-182 blijft aardrijkskunde een buisvak. 

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven