© Koen Keppens

Concertreview: Benjamin Clementine op Rock Werchter 2017

, door (ss)

De sound van Benjamin Clementine is ronduit bizar: vleugjes jazzy piano afgewisseld met refreinen die er geen zijn, valse eindes, outro’s die klinken als een intro van een andere song, en songs die een mix lijken van rocker, soul ballad, hymne en symfonie – allemaal in één song. Die songs hangen met haken en ogen aan elkaar – Benjamin zou de lesgever van een workshop Hoe Songs Schrijven hoorndol maken in één les, zoals een rijinstructeur gek zou worden van een roekeloze leerling chauffeur.

Had ik het clavecimbel en het vijfkoppige weirdo koortje al vernoemd, dat me deed denken aan Up With People (google ze op eigen risico)? En de drummer die mepte alsof System of a Down hem had gevraagd om een tandje bij te steken? En zijn suikerspin kapsel? En zijn nieuwe single, de minst commerciële en meest eigenzinnige van het jaar?

Clementine heeft behalve een aparte stem ook ballen, een stuk of zes, schat ik. Je zou denken dat een dakloze die een platencontract voorgeschoteld krijgt geld ruikt en, al was het maar met als motto ‘nooit meer arm’, kiest voor de meest commerciële muziek denkbaar. Nee dus, dit was de grilligste en minst gestroomlijnde set van dit festival.

En dan is hij ook nog een filosoof, getuige teksten als ‘I’m alone in a box in London’ (daklozen ‘wonen’ in een kartonnen doos, maar na jaren in ene kartonnen doos voelt Benjamins nieuwe huis aan als een doos van beton). Of ‘The difference between love and hate is the difference between risotto and rice pudding’. Alleen al het feit dat een voormalige dakloze het woord ‘risotto’ uitspreekt is hoopgevend.

‘I’m sending my condolences to fear and insecurity,’ zong Benjamin. En even later zongen wij het. Acht minuten lang. Zonder begeleiding. Ook al omdat Benjamin vond dat we het niet goed genoeg deden (‘You can sing in Flemish if you want’). Iedereen zong al mee, dus zijn ‘If you don’t sing, excuse my French, you can fuck off’ was overbodig. Alle andere artiesten op deze affiche zouden hier niet mee weggekomen zijn, hij wel.

En net toen het publiek aan z’n voeten lag, legde hij z’n laatste song om onduidelijke redenen volle vier minuten stil.

‘Bon voyage!,’ zong Benjamin. Likewise! Ik ben benieuwd waar hij binnen vijf jaar staat. Aan de top of opnieuw in de goot, gok ik, want het is geen man voor vis noch vlees. Vijf sterren, omdat hij alle regels van de showbizz aan z’n laars lapte (de Dua Lipa’s van deze wereld volgen die regels minutieus, in het kwadraat). I’m sending my condolences to iedereen die het voorbije uur liever op de wei lag, want die hebben iets aparts gemist.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven