Iedere keer als we 'Well Hunger' opzetten, het debuut van Kapitan Korsakov, krijgen we zin om ons in beschonken toestand over te geven aan baldadigheden – iemands wenkbrauwen afscheren, of zo. Het nieuwe ‘Stuff & Such’ roept dezelfde verlangens op, maar het Gentse trio is duidelijk gegroeid: ze maken tegenwoordig meer dan noise alleen.  Lees de bespreking

Het oeuvre van de Brits-Iraanse kettingrokende elektronicaproducer Leila Arab zal in hindsight slechts een voetnoot zijn in de geschiedenisboeken van het roemruchte Warp-label, dat ook de platen van Autechre en Boards of Canada,en recent Flying Lotus en Rustie aan de man brengt.  Lees de bespreking

In de indiepop-debutantenklas van 2011-2012 zit Alice – de vrouwelijke, piepjonge (18!) helft van Big Deal – tussen Marion (Veronica Falls) en Alex (Dirty Beaches). Lees de bespreking

Net als zijn leeftijd-, stads- en labelgenoot Hudson Mohawke dealt Rustie (Russell Whyte, prille twintiger, uit Glasgow, zit onderdak bij Warp) in hypermuziek. Nerveuze, springerige elektronica samengesteld uit de spannendste én banaalste highlightsuit veertig jaar muziekgeschiedenis, met goedkope software aan elkaar geplakt en vervolgens onder hoge druk uit de speakers gejaagd. Lees de review van Glass Swords (1 reactie)

Als cultregisseur David Lynch het niet zo druk had met zijn eigen debuutplaat, we hadden er al uw Dexia-aandelen op durven te verwedden dat hij 'Creatures of an Hour', de eerste van Still Corners, al na een halve luisterbeurt aan de borst had gedrukt.  Lees de review van Creatures of an Hour

In tijden waarin Mick weigert de vijftigste verjaardag van de Stones met Keith te vieren omdat die de wereld heeft laten weten dat zijn spitsbroeder een klein pietje heeft, is de nood aan muzikanten die zichzelf niet zo serieus nemen hóóg.  Lees de review van Honkey Kong

Rocksterren, we hebben ze allemaal het liefst getalenteerd, knap én balancerend op het randje van de zelfdestructie. Het afgelopen decennium etaleerde Ryan Adams al die kwaliteiten op voortreffelijke wijze - en ondertussen bleef hij met gemak de productiefste muzikant van z'n generatie. Lees de review van Ashes & Fire

Toen 'Endtroducing.' eind 1996 uitkwam, was dat tegelijk de beste samenvatting van de jaren negentig die we al gehoord hadden én een blik op wat muziek in de toekomst zou kunnen worden. De plaat promoveerde DJ Shadow tot het (weliswaar mediaschuwe) uithangbord van een muzikale tegenbeweging, tot een amechtig synoniem voor de postmoderne jukebox: een twijfelachtige eer waar hij vervolgens een dikke tien jaar zo hard mogelijk van probeerde weg te lopen. Lees de review van The Less You Know, the Better (1 reactie)

'Follow up to platinum selling, Grammy nominated album, 'The Reminder'',lezen wij van een sticker die op 'Metals' plakt. Betekent meestal dat die nieuwe plaat níét in aanmerking komt voor een Grammy. Lees de review van Metals