Niets zo makkelijk als een supergroep met de grond gelijk maken. De geruchten kloppen wel: SuperHeavy, het nieuwe project van Mick Jagger, Dave Stewart, Joss Stone, Bob Marleys jongste zoon Damian en 'Slumdog Millionaire'-componist A.R. Rahman, heeft geen fantastische plaat gemaakt. Maar SuperHeavy als helemaal overbodig afschrijven zou niet eerlijk zijn - en ook gewoon niet waar. Lees de review van SuperHeavy

Yés,The Black Box Revelation heeft met 'My Perception' een geweldige, onverbiddelijke plaat gemaakt, volgestouwd met elf bakbeesten van tracks waar ze ook in Engeland en Amerika niet naast zullen kunnen kijken: hoe graag hadden we dát hier geschreven, beste lezers. Lees de review van My Perception

Soms is het simpel. Wie 'I wasn't gonna let him get away' zomaar laat rijmen op 'It looks like hair but you can tell it's a toupee' krijgt automatisch een voorschot op onze goodwill. We begrijpen wel waarom Customs een dankbaar mikpunt is voor amateurcritici. Hun muziek heeft iets beredeneerds. Lees de review van Harlequins of Love

Negen nummers! Koud vijfentwintig minuten muziek! De Amerikaan Josh Rouse heeft altijd al liever een lied te weinig dan eentje te veel op zijn platen gezet, maar de eerste indruk van 'Josh Rouse and The Long Vacations', zijn negende, is er toch één van extreme spaarzaamheid.  Lees de review van Josh Rouse and The Long Vacations

't Was na een Sparklehorse-concert dat componist Dustin O'Halloran voorgesteld werd aan Adam Bryanbaum Wiltzie, die toen in de band van de betreurde Mark Linkous speelde.  Lees de review van A Winged Victory for the Sullen

Er zijn zoveel nuttiger bezigheden dan wachten op de reünie van een popgroep. Het gazon trimmen en de kinderen in bad doen, bijvoorbeeld, of uitkijken naar jonge turken die weten dat ze alles nog moeten bewijzen. Toch laten we ons keer op keer vangen, zeker door groepen van wie de eerste zegetocht gelijke tred hield met onze apenjaren. Lees de review van Mockingbird Time

Wie 'Making Mirrors' koopt, hoeft niet lang op zijn honger te blijven zitten: een proevertje van een kleine minuut (gek genoeg de titeltrack) gevolgd door het op een zware beat en een 'Satisfaction'-gitaar voortstompende 'Easy Way Out' (ook minder dan twee minuten), en dan is het al aan'Somebody That I Used to Know', dé hitsingle van het moment. Lees de review van Making Mirrors

'The Whole Love', de achtste studioplaat van Wilco, start misleidend. Geen rechttoe-rechtaan lied zoals ze op de twee laatste platen werden aangeboden, maar 'Art of Almost', meer dan zeven minuten aangename verwarring die doen denken aan de opening van 'Yankee Hotel Foxtrot', hun meesterwerkje uit 2002. Lees de review van The Whole Love

Ik heb 'Portamento', de nieuwe van The Drums, nu zó vaak gehoord (vijftien, twintig keer), er een paar keer ook aandachtig naar geluisterd, ben er een enkele keer zelfs vrolijk van geworden, maar alles welbeschouwd staan er slechts twee songs op.  Lees de review van Portamento