Marc Bolanlééft. Op het solodebuut van Miles Kane stond al het flink naar T. Rex lonkende nummer 'My Fantasy', nu brengt Kasabian hét eresaluut van het jaar aan de man. De vierde plaat van de steeds meer aan geloofwaardigheid winnende maar nog altijd bijzonder clowneske, aan de jukebox in de pub verslaafde Engelsen heet 'Velociraptor!' - naar het stoute prehistorische beest dat al eens een plets durfde uit te delen aan, jawel, de tyrannosaurus rex. Lees de review van Velociraptor!

'Calling Sophia, Goddess of power. Instead I got the beast, and tonight he lies with me'.Geen seconde krijg je de indruk dat Laura Marling (21) ook maar een greintje angst voelt voor dat Beest.  Lees de review van A Creature I Don't Know

In één ding slagen Barman en de zijnen nu al meer dan een halve carrière lang met verve: van de release van een dEUS-plaat een evenement maken. Dat 'Keep You Close', hun zesde, er eindelijk is, kan niemand ontgaan zijn. Wie erop zat te wachten, vindt 'm vermoedelijk al een paar weken geweldig. Wie van dEUS niet weten wil, vond het willicht maanden geleden al de grootste strontplaat van het jaar. Wij zijn er zoals steeds voor de onzen: de twijfelaars. Lees de review van Keep You Close

Tinariwen, de Toeareg-rebellen uit het noorden van Mali die zich het afgelopen decennium tot een goed geoliede rockgroep ontpopt hebben, nemen op 'Tassili' (hun vijfde alweer) gas terug. Lees de review van Tassili

De drie beste cowbell-nummers aller tijden: 1. 'Optimo' van Liquid Liquid. 2. 'Honky Tonk Women' van de Stones. En 3. 'House of Jealous Lovers' van The Rapture. 'Het hardst rockende dansnummer sinds 'Rock the Casbah' van The Clash,' schreef ik in 2003 over dat laatste nummer – angstvallig termen als 'post-', '9/11', 'New York', 'trauma' en 'wegdansen' vermijdend.  Lees de review van In the Grace of Your Love

Het heeft er alle schijn van dat de jongens van Girls zich uitstekend vermaakt hebben tijdens de opnames van hun nieuwe plaat. De groep liet zich door om het even welk genre inspireren, op voorwaarde dat er hevig gesoleerd of kwistig met grote emoties gemorst kon worden – en als het even kon: allebei!  Lees de review van Father, Son, Holy Ghost

Ann(i)e Clarke, die muzikaal door het leven stapt als St. Vincent, beweert elders in dit blad dat de gitaar een cruciale rol speelt op 'Strange Mercy', haar derde. Dat is waar - zie bijvoorbeeld het afgekloven 'Dilettante' - maar dat betekent niet dat de haar zo vertrouwde keyboards en drumcomputer onaangeroerd bleven. Lees de review van Strange Mercy

'Oké, lads, luister hier. Het voorbije weekend ben ik voor één keer eens niet bij mijn vaste hair stylist binnengewipt om mijn krullen te laten bijpunten, en evenmin heb ik een half maandloon gespendeerd in een hippe Londense vintage boutique. Lees de review van Junk of the Heart

Ook het huis van de noise telt vele kamers. Er is de razende, allesverpulverende variant die, ook al staat de volumeknop van je stereo slechts op twee, stukken hersenschors naar beneden doet komen, tussenschotten in je hoofd aan flarden rijt en schaafwonden in de oren veroorzaakt - denk aan Merzbow, Whitehouse, Wolf Eyes en alles daartussenin.  Lees de review van Blanck Mass