Vic Chesnutt - u herkent hem aan de rolstoel waarmee hij al sinds z'n achttiende door het leven rijdt - is een singer-songwriter die vierkant zijn zin doet. Als zijn muziek niet klinkt, dan botst ze wel. Lees de review van Skitter on Take-off

Een voornaam, iemand? Geblutste Amerikaanse singer-songwriter die de gitaar laat kletteren als Neil Young met een extra lijntje coke in de neus en de drums als Jack White met een paar Glenfiddich single malts teveel in de bloedbaan. Vettig, quoi. Miles Benjamin Anthony Robinson, op één in Arriba!

Hulde aan de gevoelige ziel bij VijfTV die 'Leonard Cohen: Live in Londen' in het zendschema heeft gezet, de registratie van het memorabele concert dat de Canadees vorig jaar uit de lenden perste in een nokvolle O2 Arena ('t is ook uit op cd: herlees de laaiende recensie). Het was Cohens eerste Europees concert sinds 1994, maar sindsdien heeft hij de smaak weer te pakken: op 4 juli staat hij in het Sportpaleis, voor zijn vierde Belgische concert in twee jaar tijd. He's on a roll! Lees meer over 'Live in London'

Gooi achtereenvolgens in de blender: The Kinks, skiffle, Billy Bragg, Ierse pubmuziek, jaren 30-weemoed, Britse vaudeville, de geest van matineevoorstellingen in een vergane Pavillion Ballroom aan de Engelse kust, The Incredible String Band (dat ontregelende, nu en dan éven onder de toon zingen), Morrissey, een weerbarstig singer-songwriteridioom, Elvis Costello, een snuifje Syd Barrett, Rufus Wainwright, Beirut (de artiest), Patrick Watson, jeugdige branie. Shake it. En wat krijgt men? Een bruisend brouwsel dat wij wegens de vele ingrediënten niet precies kunnen omschrijven maar waar wel een naam op kleeft: die van Eugene McGuinness, een 22-jarige knaap met een onschuldig babysmoeltje. Uit Londen. Lees de review van Eugene McGuinness

'Summer fun in a beat-up Datsun'! Het is niet onze gewoonte om te goochelen met obscure songtitels, maar die oude Cornershop-kraker was het eerste wat ons te binnen schoot bij de beluistering van dit wonderlijke staaltje huisvlijt. Het vijfentwintig nummers tellende debuut van Benji Hughes, een huisschilder uit North Carolina met de looks van een buikige deathmetalgitarist, is de perfecte soundtrack bij zomers zoals we die hier niet kennen. Lees de review van A Love Extreme

Wij zijn vorige week op een schijntje geluk betrapt. Het gebeurde hartje hoofdstad, in metrostation De Brouckère, een plek die wij doorgaans associëren met ranzige luchtjes, uitgestalde misère en muzak van het mottigste soort. Een reconstructie wees uit dat de aanstoker van dat kleine geluk Conor Oberst was, meer bepaald zijn titelloze soloplaat, die wij op het moment van de feiten in de oren hadden, en algauw ook in hoofd, hart en bloed. Lees de review van Conor Oberst

Iemand schreef ooit: als het Randy Newman was geweest die Billy Joels grootste hit had gepend, dan had de stinker naar alle waarschijnlijkheid 'I Love You Just the Way You Are, You Stupid Bitch' geheten. Bedoelend: nog liever peuzelt Newman zijn volledige collectie fleurige hawaïhemden en al zijn blauwe jeansbroeken op dan dat hij een song 'I Love You Just the Way You Are' zou noemen, laat staan dat hij zo'n titel nog zou menen óók. Lees de review van Harps and Angels

We zullen het maar gewoon eerlijk toegeven: ze lagen ook hier klaar, de flauwe Sarkozy-grapjes en ons botte fileermes voor nóg maar eens een cd'tje van een mooi snoetje dat om God-weet-welke-reden de wereld probeert te bewijzen dat ze ook kan zingen. Na één beluistering hebben we onze snode plannen echter snel weer opgeborgen, en na twee beluisteringen schaamden we ons diep voor onze eigen vooringenomenheid. Lees de review van Comme si de rien n'

Alan Roberts heeft een artiestennaam gekozen die verwijst naar een komiek: Jim Noir is op één letter na de echte naam van Vic Reeves, u mogelijk bekend van het duo Vic and Bob. Géén toeval, want met de songs van deze man mag gelachen worden. Lees de review van Jim Noir