Niemand kan één van zijn songs nafluiten, en toch kent iedereen Brian Eno. Hij zat wel in Roxy Music, maar hun grote successen kwamen pas nadat hij de deur in 1973 achter zich had dichtgetrokken. Enkele quotes van Brian Eno!

Twee jaar later kan het met zekerheid gezegd worden: 'Time to Pretend' van MGMTwas dé single van 2008. Lees de review van Congratulations (1 reactie)

Hun grootste hit 'Kids' schreven ze in tien minuten, maar de bijbehorende sterrenstatus beviel MGMT zodanig slecht dat ze op hun tweede plaat maar meteen een nummer van tien minuten hebben gezet. Het heet 'Siberian Breaks' en dwarrelt van folk over psychrock naar electro. Op hun debuutplaat 'Oracular Spectacular' stonden vier rockklassiekers - 'Kids', 'Electric Feel', 'Time To Pretend' en 'Weekend Wars' - op de nieuwe MGMT-plaat 'Congratulations' staat er geen enkel. Lees het grote MGMT-interview

't Is óók een manier om alternatief te doen: je stouwt je eerste platen vol met weirde, onaangepaste muziek, en als iedereen er eindelijk aan gewend is, sla je terug met je mainstreamste werk tot nog toe. Jawel, de carrière van Hot Chip is één geweldige mindfuck. Hun nieuwste heet 'One Life Stand', en wij vonden toetsenist Felix Martin bereid tot tekst en uitleg. Felix Martin van Hot Chip over 'One Life Stand'

1984? Even denken: Reagan en Thatcher regeerden de wereld, de eerste Apple Macintosh verscheen, Ayrton Senna debuteerde in de formule 1, Danny de Munk voelde zich verdómd alleen... O ja: en U2 vond zichzelf opnieuw uit. Lees de review van The Unforgettable Fire - 25th Aniversary Edition

Oef, 11 juli hebben we weer eens gehad, er is een nieuwe vlaamse regering en ondergetekende hoeft zich niet langer te ergeren aan allerhande TV-trailers en radiospots met 'Vlaanderen Boven' als de nieuwe meebrulhymne der Vlaamsche Vlaamsigheid, die weer helemaal terug is van nooit echt weggeweest. Lees verder in het logboek van Jean Blaute!

Het Brits-Jamaicaanse Island Records bestaat dit jaar vijftig jaar. Het begon met het ska-deuntje 'Boogie in My Bones' van Laurel Aitken, door Chris Blackwell in 1959 opgenomen en terug te vinden op 'War ina Babylon: An Island Reggae Anthology 1959-2005'. Download de Island Records-podcast via iTunes

Vraag: als het waar is wat Zappa zei, dat schrijven over muziek is als dansen over architectuur, wat moet je dan in vredesnaam aan met 'No Line on the Horizon' als je alleen een pen hebt? Hoe verwoord je de hoogste vlucht van U2, de laatsten der rocksterren? Antwoord van onze chef-TTT: 'Wees nederig, doe je huiswerk, lééf met die liedjes en laat dan pas brein, buik en ballen spreken.' Volgt u? Lees de review van No Line on the Horizon (37 reacties)

Als jonge tiener was ik báng van Grace Jones. En eerlijk gezegd: als mid-dertiger nog steeds een beetje. Destijds heb ik zelfs een tijdlang in de waan geleefd dat Jones en Dolph Lundgren één en dezelfde persoon waren, en dat zij zich middels een buitenaards mutatiesysteem had laten ombouwen tot blanke vechtmachine om Sylvester Stallone in 'Rocky IV' een pak rammel te kunnen geven. Hoe wilder de verbeelding, hoe onrustiger men slaapt. Maar dat was vroeger. Lees de review van Hurricane (1 reactie)