Te boeken voor al uw feesten en trouwpartijen: moeder, dochter en zoon uit Cork go country & western met deze oorwurm: 'He drinks tequila, she talks dirty in Spanish...' Bekijk 'He Drinks Tequila'

Op ons lijstje van meest ondergewaardeerde acteurs zult u - naast Peter Coyote en Rocco Siffredi - ook Jeff Bridges aantreffen. Bridges, die het afgelopen decennium slechts twee keer leading man mocht zijn (onrecht! schandaal! affront!), lijkt altijd op 't gemakje te acteren (hij was niet toevallig op z'n best als The Dude in 'The Big Lebowski'), maar onder zijn ogenschijnlijk lomige manier van doen trilt een kern van droefgeestigheid. Lees de review van Crazy Heart

Geheel zoals het hoort rolden Mumford & Sons met drie ep's en een reeks fel gesmaakte concerten eigenhandig de rode loper uit voor hun langverwachte debuut. Eppo Janssen tipte hen eind vorig jaar al als groep om naar uit te kijken, en hij lijkt gelijk te krijgen: single 'Little Lion Man', aardig op weg om een dijk van een radiohit te worden, is slechts de vooruitgeschoven post van een klein leger natural anthems die mee de festivalzomer van 2010 zullen kleuren. Lees de review van Sigh No More

'Sweet Georgia Brown', door een countryband met een drummer - komt nooit te laat, tapt geen flauwe moppen én is proper op zijn eigen - om jaloers op te zijn. Bekijk 'Tractorbeat'

Flaporen? Check. Geboren in maart? Check. Sentimentele zot? Check. Lustte ze wel ('If the river was whiskey and I was a duck / I'd dive to the bottom and I'd never come up')? Check. Na een voortvarend leven voortijdig heengegaan? Dat niet, wij leven nog! Toch kan het niet anders of die ándere Charlie Poole (1892-1931) is een verre grootoom, de telg van een Poel-tak die van Meldert, Limburg naar Spray, North Carolina is geëmigreerd. Lees de review van High Wide & Handsome The Charlie Poole Project

Het is een donkere wereld waarin Jason Molina woont. Zijn gestaag aangroeiende oeuvre, meanderend tussen broze lofi - tegenwoordig: broze georkestreerde pop - en gitaarrock van gebarsten beton, ademt onveranderlijk diepe treurnis, die doet vermoeden dat de bard al een leven lang aan lijdt aan het leven. Lees de review van Josephine

Eén stem, één geluid: meer heeft een mens niet nodig om overdonderd te zijn. Neem nu zo'n Seasick Steve, die met twee snaren en een salopette meer teweegbrengt dan een twintigkoppig orkest in oogverblindend ornaat. Scott H. Biram uit Austin is ook zo'n - met de titel van z'n debuut uit 2005 - dirty old one man band. Lees de review van Something's Wrong/Lost Forever

Justin Townes Earle (°1982) is de zoon van Steve Earle, en die tweede voornaam dankt hij aan papa's goede vriend en lichtende voorbeeld Townes Van Zandt. Zodra hij zindelijk was, werd Justin ingelijfd bij The Dukes, Steves vaste begeleidingsgroep, en begon zijn opleiding aan Rock 'n' Roll High School. Op zijn eenentwintigste zat hij aan zijn vijfde overdosis en smeet z'n pa hem op de keien. Kostte het hem járen om overeind te krabbelen en zijn solodebuut los te laten (het veelbelovende 'The Good Life' verscheen in maart 2008), dan ligt amper één jaar later - 't zijn vaak verdoken workaholics, die junkies - 'Midnight at the Movies' in de winkel, z'n tweede. Lees de review van Midnight at the Movies

Schitteren in de schaduw kan alleen met veel brille, en toen ze die uitdeelden stond Buddy Miller voor een keer wél helemaal vooraan. De meestergitarist verkiest doorgaans de vierkante meter net náást de lichtkegel, van waar hij de liedjes van Emmylou Harris, en vorig jaar die van Robert Plant en Alison Krauss, steevast naar de sterren stuurt. Wat hij uit zijn hoed en Fender tovert, is altijd hemels. Nog mooier wordt het wanneer hij zijn neus zelf aan de microfoon steekt voor de meest soulvolle harmony vocals ooit door een countryknar gezongen. Lees de review van Written in Chalk