Damon Albarn is niet afkerig van een supergroep op zijn tijd: het muzikantensubstituut van een samengesteld gezin, zei hij ooit. Deze keer vult Peppers-bassist Flea de rol van de aangetrouwde stiefmoeder in, en legendarisch afrobeatdrummer Tony Allen die van de balorige tienerzoon. Lees de review

In een gore buurt in Noord-Londen, in een voormalige verffabriek, huizen Zombie Flesh Eaters en Studio 13, de productiefirma's van respectievelijk Jamie Hewlett en Damon Albarn, de breinen achter Gorillaz. Ooit begonnen als een stel cartoonfiguren (Murdoc, Noodles, Russel en 2-D) die optraden achter hologrammen, maar onlangs bij Jools gewoon zichzelf: een stel ervaren muzikanten die een nieuwe cd uit hebben, 'Plastic Beach'. Lees een fragment uit het interview met Damon Albarn en Jamie Hewlett en bekijk een filmpje

If hooks could kill, dan hadden wij u deze recensie moeten doorseinen vanuit het graf. Op 'Plastic Beach', de derde Gorillaz, gooit chief Damon Albarn alle registers open. Dat zorgt voor een ontdekkingstocht die opmerkelijk verder en hoger reikt dan op de vorige twee platen. Lees de review van Plastic Beach

Damon Albarn en Tank Girl-tekenaar Jamie Hewlett zijn terug: geniet van de clip voor 'Stylo' - de eerste single uit 'Plastic Beach' - waarin de Gorillaz-guerrillero's achternagezeten worden door actieheld Bruce Willis. Bekijk 'Clip: Gorillaz met 'Stylo''

'I've got skills I can't speak of / Things I've seen will chase me to the grave', dreigt Guy Garvey op 'Heligoland' - de zanger van Elbow zingt één van de tien tracks, 'Flat of the Blade', op de nieuwe van Massive Attack. Lees de review van Heligoland

Neen, niet álles gaat slecht in de wereld. Afgelopen zomer legde het excellente Britse popgroepje Blur de interne geschillen bijvoorbeeld even terzijde om samen enkele concerten te spelen: een feit waar ze zo ongeveer een heel eiland - met uitzondering van de gebroeders Gallagher uit Manchester, misschien - blij mee maakten. Hoe blij? Zó blij dat de tickets voor hun concert in Hyde Park, toch niet bepaald een benepen achterafzaaltje, na exact twee minuten uitverkocht waren. Lees de review van All the People

Ten tijde van Cool Brittania, de zoveelste renaissance, zei de volksdichter Noel Gallagher over de eeuwige rivalen van Oasis: 'Blur are a bunch of middleclass wankers.' Daarmee bedoelde hij onwillekeurig dat de Engelse klassenmaatschappij zelfs in de popmuziek overeind blijft, terwijl je toch zou denken dat rangen en standen vanzelf worden opgeheven waar elektrische gitaren, bas en drums opklinken. Lees de review van Midlife

Graham Coxon is wat men noemt a quiet achiever. Bij Blur was-ie naast posterboys Damon Albarn en Alex James de onopvallende slungel. Na het uiteenvallen van die groep, en terwijl Albarn en James in de schijnwerpers bleven met respectievelijk een maatschappijkritische cartoonband en een documentaire over de cocaïnetrafiek, werkte Coxon zich stil maar zeker op tot één van de meest gerespecteerde gitaristen van zijn generatie. Lees de review van The Spinning Top

'Girls who like boys/Who like boys to be girls': in de jaren 90 was er geen jeugdhuis dat Blur níét in de platenbakken had zitten. En naast de bij vlagen geniale muziek - denk aan prachtsingles als 'Parklife', 'Country House ' en 'Song 2' - was er altijd nog hun vete met Oasis om hen in de aandacht te houden. Welzeker, Blur was één van dé groepen van de jaren negentig. Het eerst het Grote Comebackinterview met Damon Albarn en Graham Coxon