Tom Waits (61) is een geboren verhalenverteller. Hij kletst bovendien graag, en net als bij de ratelende personages die zijn songs bevolken weet je nooit helemaal zeker of hij het méént. Enkele quotes van Tom Waits

Is er ooit al een artikel verschenen over O'Death waarin het kwintet uit Brooklyn níét vergeleken wordt met Sixteen Horsepower? Toegegeven, in het verleden gaven ze geregeld aanleiding tot die vergelijking, maar op hun vierde cd 'Outside' is dat niet meer het geval.  Lees de review van Outside

Of Marc Didden dan wel Guy Mortier de bedenker van Humo's Rock Rally is (briefje naar Uitlaat, Guy?), over één ding zijn ze het roerend eens: die allereerste editie (in 1978) kwam er in samenwerking met de Brusselse Beursschouwburg. Ruim tweeëndertig jaar later vragen we Marc Didden naar de belangrijkste platen in zijn leven. Dit weekend de laatste preselecties in Brugge en Mechelen

Nomen est soms omen. Neen, we gaan hier geen grapjes maken over Coldplay; we gaan u onderhouden over het nieuwe, derde plaatje van Heavy Trash, het groezelige, smoezelige samenwerkingsverband van Jon Spencer (u móét 'm kennen van de Jon Spencer Blues Explosion) en zijn maatje Matt Verta-Ray, in de studio bijgestaan door een koppel geflipte maten (m/v). Lees de review van Midnight Soul Serenade

Kunnen wij ons eindejaarslijstje van 2009 nog veranderen? Neen? Oké, dan kennen we nú al de eerste absolute certitude voor ons eindejaarslijstje van 2010: 'Glitter and Doom' van Tom Waits, een dubbele liveplaat die hij in de loop van 2008 op diverse plaatsen in Europa en Amerika heeft opgenomen. Lees de review van Glitter and Doom Live (7 reacties)

Stef Kamil Carlens heeft de afgelopen vijftien jaar zo ongeveer álles gedaan wat de promowetten van platenfirma's ten strengste verbieden: zijn werk uitgebracht onder drie verschillende namen (A Beatband, Moondog Jr. en Zita Swoon), twee groepen gecombineerd (u weet wel welke), allerlei genres naast elkaar uitgeprobeerd, en tussendoor ook nog eens muziek gemaakt bij een stomme film. En bij een balletvoorstelling. 'To Play, To Dream, To Drift' is dus meer dan zomaar de titel van zijn nieuwe, dubbelbelegde carrièreoverzicht: het is gewoon Carlens' levensmotto. Lees de review van To Play, to Dream, to Drift: An Anthology

Norah Jones kiest op haar nieuwe cd 'The Fall' nog radicaler voor de weg die ze op 'Not Too Late' ('...om van koers te veranderen'?) was ingeslagen. Weg van de loungy jazz die van haar debuut 'Come Away with Me' (2002) miljoenen deed verkopen en haar de bijnaam Snorah Jones opleverde; weg van de dingen die ze onder de knie had. Lees de review van The Fall (1 reactie)

Dez Mona is geen groep die je gewoon oké kunt vinden. Ofwel zijn hun songs een balsem op je kwetsuren, en dan vind je het Antwerpse vijftal een briljante band - van het beste wat de Belgische muziek aan het einde van noughties te bieden heeft. Ofwel heb je 't niet voor Dez Mona, en dan zijn hun cd's niet eens goed genoeg om als onderlegger voor een frisse pint te dienen. Wij gebruiken de nieuwe Rammstein als onderlegger. Lees de review van Hilfe Kommt

Jack White heeft een lezing gegeven aan het Trinity College in Dublin, een eer die in het verleden extreem goed volk als Bram Stoker, Oscar Wilde en J.B. Yates te beurt was gevallen. White had het op filosofische wijze onder andere over het belang van authenticiteit: Jack White over authenticiteit