Gebatikte capes om de schouders, sandalen aan de voeten en een haartooi die naar veertig jaar geleden verwijst: op basis van de foto's die van Espers circuleren, zouden we niet beter weten of ze waren één van de speerpunten van de folkrevival die eind jaren zestig over de Britse eilanden woei. Niet dus. Lees de review van III

Zelf fietsen wij van en naar het werk dwars door braakland Diegem-kantorenpark in een wielervestje van Petercam Financial Intelligence, maar dat wil niet zeggen dat wij onze hippie-idealen helemáál afgezworen hebben. Zo willen wij op onbewaakte momenten nog weleens 'Rijkdom is van iedereen!' opperen, of in onze wensdromen Moeder Aarde innig omhelzen. Zo bruin als Rachael Hughes ('1979 electric Rhodes piano, older vibraphone, singing') en Naybob Shineywater ('1968 Silvertone guitar, older vibraphone, Hohner clavinet, singing') van Brightblack Morning Light bakken wij het evenwel niet: zij zijn 'Motion to Rejoin' in een blet in New Mexico gaan opnemen, met vier zonnepanelen als enige energiebron. Lees de review van Motion to Rejoin

Wij zouden Meg Baird graag eens horen praten. Toen ze eind vorig jaar met Espers in Trix speelde, besloten we onze kans te grijpen en te vragen of ze ons exemplaar van haar single 'The Waltze of the Tennis Players' wilde signeren. Lees de review van Dear Companion

Gesneden brood voor Ayco Duyster maar met een lagere aaibaarheidsfactor dan Hanne Hukkelberg: Espers. Dit volstrekt baardloze drietal rond Greg Weeks (u hopelijk bekend van zijn bescheiden meesterwerkje 'Awake like Sleep') laat de songs even verleide... Lees de review van Espers