Wij bekennen: hadden er naast het bloedmooie 'Limit To Your Love'tien naar zwavel, pis en gal meurende draken op het titelloze debuut van James Blake gestaan, dan nog hadden we het vier sterren gegeven. Lees de review van James Blake

'I See the Sign', de nieuwe van de Amerikaan Sam Amidon, grijpt vanaf de eerste beluistering naar de strot, om nooit, nóóit los te laten. Amidon zingt gospel-, folk-, blues- en bluegrasstraditionals, en dat levert uiterst speelse en avontuurlijke, bijwijlen zelfs poppy versies op. Lees de review van I See the Sign

Een zanger met een engelenstem die zichzelf begeleidt op een akoestische gitaar: 't is makkelijk om de vergelijking met Nick Drake nog maar eens op te duikelen, maar soms is ze terecht. Toen wij vier maanden geleden voor het eerst een demo van Isbells te horen kregen, liepen de koude rillingen in rotten van drie over onze rug: uitgepuurde, betoverend gezongen songs waarin hoop en vertwijfeling schaduwdansen. Lees de review van Isbells (5 reacties)

Toen wij een paar maanden geleden het liedje 'Djärimirri' van de Australische Aboriginal Geoffrey Gurrumul Yunupingu op één stemden in de Arriba!-selectie, kwam ons dat op milde hoon te staan van onze medesamenstellers. 'Als we zo gaan beginnen!', heette het spottend. 'Dan kunnen we net zo goed de dialectversie van het Mechels clublied opnemen. Lees de review van Gurrumul (8 reacties)

Het moet van ons laatste bezoek aan het Sfinksfestival geleden zijn dat we nog eens zoveel ouders met hun (bijzonder jonge) kroost voor een festivalpodium hebben zien samentroepen. Hun favoriete zingende krullenbol stelde hen niet teleur: Jasper Erkens stond te stralen op de planken, speelde zijn hits en liet alle hartjes sneller slaan, telkens hij uithaalde met die indrukwekkende stem van hem (en het was al zo bloedheet in die tent). Kortom: u vond zijn concert - zo vingen we overal rondom ons op - keibangelijk. Lees de bespreking van Jasper Erkens op Rock Werchter 2009 (5 reacties)

Na Motown viert ook een ander legendarisch platenlabel dit jaar zijn vijftigste verjaardag: Island Records, van de excentrieke Britse Jamaicaan Chris Blackwell. Zijn levenswerk laat misschien niet hetzelfde mythische belletje rinkelen als het soullabel van Berry Gordy, maar moet er zeker niet voor onderdoen. Lees de review van 50 Years of Island Records

Geen idee wat er in de Cevennen in het water zit, maar een mens wordt er weemoedig van. Luister maar naar de platen van Piers Faccini, een Italo-Brit die in die Zuid-Franse landstreek woont. Lees de review van Two Grains of Sand

Humo's Rock Rally heeft een band met dappere zielen die helemaal alleen met hun akoestische gitaar een publiek durven te trotseren - Venus in Flames, Milow, tot pipo's toe die later in schertsjury's van schertsvertoningen als 'Steracteur, Sterartiest' opduiken (Tom Helsen). Maar zoveel indruk als de 15-jarige Jasper Erkens die vrijdagavond 11 januari '08 heeft geen enkele singer-songwriter ooit gemaakt. Lees de review van The Brighter Story (10 reacties)

Dood: gitaarlegende John Martyn. Martyn debuteerde in 1968 met 'London Conversation', bracht bij leven en welzijn twintig studioplaten uit en werkte samen met schoon volk als Eric Clapton, Phil Collins en Dave Gilmour. Lees verder... (1 reactie)