Motek heeft op 'Port Sunshine' bizarre titels in petto ('Combi Collina', 'Epoxy', 'Sevves °Confetti Girl'), maar ongein is aan Erembodegem's Finest niet besteed. De bloedernstige zang van Steven Biebaut doet iets te veel denken aan FM-rock, maar na een paar draaibeurten ontdekten we krachtige songs uit het grensgebied tussen rock en experiment. Lees de review van Port Sunshine

Geen band (of het moest Godspeed You! Black Emperor zijn) heeft de voorbije tien jaar op zo'n radicale en obstinate wijze een eigen, ondoordringbaar muzikaal territorium afgebakend als het IJslandse kwartet Sigur Rós. Met als bouwstenen: de androgyne stem van Jón Þór Birgisson (zeg maar Jónsi), etherische keyboards, repetitieve percussie, buitenwereldse gitaarmanipulaties en majestueuze strijkers. Lees de review van Med sud i eyrum vid spilum endalaust (8 reacties)

Ruim een jaar na de ep 'Broadleaves vs. Conifers' heeft het Gentse kwartet Transit een eerste voldragen cd afgeleverd, 'Whitewater'. Lees de review van Whitewater

Dat de muur tussen rock en dance voorgoed gesloopt is, weet intussen zelfs uw bomma (die twee weekends geleden trouwens naar ons stond te knipogen tijdens het optreden van Klaxons op I Love Techno, gekleed in een fluogele legging en een T-shirt van LCD Soundsystem!). Vandaar dat we ons hier zullen beperken tot de mededeling dat het Canadese duo Holy Fuck met zijn tweede cd 'Holy Fuck LP' vrolijk inhakt op wat er nog rest van de betonnen fundering. Lees de review van Holy Fuck LP

Sigur Rós heeft een nieuwe dubbel-cd, 'Hvarf/Heim'. Al zouden we het evengoed een ouwe kunnen noemen: 'Hvarf' bestaat uit nieuwe opnames van werk uit hun begintijd, 'Heim' uit zes akoestische liveversies van ander bekend spul, plus het ook op 'Hvarf' aanwezige 'Von'. Lees de review van Hvarf/Heim (5 reacties)

Zoals Sonic Youth een tijdlang synoniem is geweest voor noiserock, Slint voor slowcore en Nirvana voor grunge, zo wordt Tortoise al jaren gelijkgesteld met post-rock. Post-rock was hot in de tweede helft van de jaren negentig, toen het er even op leek dat rockbands het strofe-refrein-strofe-keurslijf zouden afwerpen om, in navolging van drum'n'bass en triphop, te experimenteren met nieuwe geluiden, structuren en invloeden. Lees de review van A Lazarus Taxon

Voor de gemiddelde cynische, conservatieve rockjournalist is Tortoise een sitting duck. We verklaren ons nader: halfweg de nineties werd het mediaschuwe sextet uit Chicago door de gespecialiseerde pers binnengehaald als de Grote Vernieuwers, omdat ... Lees de review van It's All Around You