Adele - 21
Bekentenis: stilletjes heb ik het altijd gehad voor Adele , de minst coole van alle Britse blue- eyed soul-zangeressen, dat wat dellerige dikkertje met die pruillip en die veel te luide lach. Lees de review van 21
Bekentenis: stilletjes heb ik het altijd gehad voor Adele , de minst coole van alle Britse blue- eyed soul-zangeressen, dat wat dellerige dikkertje met die pruillip en die veel te luide lach. Lees de review van 21
Wrange humor die Johnny Cash bij leven & welzijnbehaagd zou hebben: zijn tweede postume 'American Recordings'-plaat begint met 'Ain't no grave to hold my body down'. We kunnen daar aan toevoegen: '… nor keep him from singing'. Al moet u dat laatste vooral niet letterlijk nemen, want in zijn laatste levensmaanden was het voornamelijk declameren, steunen en amechtig kreunen wat Cash deed. Lees de review van American VI: Ain't No Grave
Punkgroepje dat al zeven jaar zo goed als anoniem bezig is scoort opeens een hit: meestal is dat soort onverwachte succes en alles wat daarbij komt kijken (geld, méér geld, managers, vrouwen, platenfirma's, producers, drugs, journalisten, uitdijende ego's, u kent de bananenschillen) het beste recept om zo'n groepje definitief de nek om te wringen, maar die van Gossip zijn daar toch net iets te slim voor. Lees de review van Music for Men
De nieuwe Gossip zal geproduced worden door big shot Rick Rubin, maar afgaande op deze vooruitgestuurde, dansbare single, klinken ze gelukkig nog helemaal als hun unieke zelf. De nieuwe Gossip op één in Arriba!
'Vergeet dat jullie Metallica zijn. Vergeet de hits. Vergeet hoeveel geld er op de bank staat. Beginnelingen, dát zijn jullie. Ga die studio in, geef er een lap op en bel me pas als jullie me kunnen overtuigen.' Muziekmogol Rick Rubin waggelt de controlekamer uit, en op de bank blijft de grootste metalband aller tijden achter, dazed and confused. We schrijven 2006.
Lees de review van Death Magnetic
Op zondag 12 september 2008 is het 5 jaar geleden dat Johnny Cash overleed. Bij wijze van hommage hernemen we een interview uit 2005 met de twee mensen die hem het beste gekend hebben: zijn zoon John Carter Cash (tevens executive producer van zijn laatste cd's) en zijn bassist van de eerste kwarteeuw van zijn carrière, Marshall Grant. Lees het volledige dubbelinterview uit 2005
Maak het maar mee: je luistert naar de naam Jakob Dylan, je bent de zoon ván en dan wordt je eerste soloplaat (na vijf cd's als frontman van The Wallflowers) in een vakblad doodleuk 'American Recordings VI' genoemd - naar het indrukwekkende pakket laatste platen van wijlen dat ándere icoon Johnny Cash. Van zwangere verwachtingen gesproken! Lees de review van Seeing Things
Vreemd dat Weezer niet bekender is. In Amerika teert de groep op een bescheiden cultstatus, hier veroorzaken ze nauwelijks nog een rimpel. Er is nochtans niet alleen de aanstekelijke powerpop om een mens vrolijk te maken - iemand iets op tegen? - maar ook de wijze waarop de groep telkens weer dezelfde muziek herschrijft en de onnozelheden op elkaar stapelt. Lees de review van Weezer (Red Album)
Een proficiat is op zijn plaats: met zijn nieuwste cd 'Home before Dark' - zijn tweede opeenvolgende met Rick Rubin - bereikte Neil Diamond vorige week voor het eerst in zijn carrière de hoogste plek in de Amerikaanse langspeelplaten-top 100. Hij moest er 67 voor worden en en route meer dan honderd miljoen platen verkopen. Lees de review van Home Before Dark
Ch-ch-check it out ter opwarming van hun Werchter-optreden: een iPod-graai uit het ondertussen bijzonder rijkgevulde archief van de Beastie Boys! Wat schaft de pod?