Weinig releases waar dit jaar zo reikhalzend naar werd uitgekeken als deze. Bradford Cox, moet u weten, is God. Nee, echt. Vooral sinds 2008, en het ontdubbelde meesterwerkje 'Microcastle/Weird Era Cont.', is hij incontournable: talloze exegeten buigen zich over zijn werk op evenveel muziekblogs, critici en fans snijden elkaar de pas af met doorwrochte lofbetuigingen op elke scheet die hem ontsnapt. Lees de review van Halcyon Digest (2 reacties)

'Vat 25 jaar Pukkelpopgeschiedenis samen in 10 essentiële optredens!': zo luidde de enige vraag die wij Pukkelpop-organisator Chokri Mahassine en -programmator Eppo Janssen vooraf gestuurd hadden. Een onmogelijke opdracht, zo bleek: 'Wat doe jij ons aan!' jammert Chokri. 'Uit de duizenden groepen die bij ons gespeeld mogen wij er samen maar tien kiezen! Hoe gaat dat nu?' Lees en passage uit het interview!

Een eeuwigheid al laten wij onze kop zot maken door tjingel-tjangelmuziek, maar nooit is ons opgevallen dat een basgitaar ook spelbepalend kan zijn. Met excuses aan alle geïnspireerde rockbassisten overal ter wereld! In 'Mexico' - nota bene de enige ballad (nou ja!) op het titelloze debuut van The Soft Pack (voorheen The Muslims; ze vonden hun nieuwe naam op het internet: een soft pack is naar verluidt een soepele transgender dildo - qué?) - is bassist Dave Lantzman de absolute ster, geruggensteund door de ambachtelijke kloefkapper Brian Hill op drums. Met z'n beidjes stuwen ze het nummer naar grote hoogte. Lees de review van The Soft Pack

Wie symptomen van Mexicaanse griep vertoont, raden we zondagmiddag de achtste aflevering van 'Rock Ahoy' aan: een stevige pikuur vol rock- en soulsongs over pijntjes en pillen, artsen en apothekers, sondes en spoedgevallen. Bekijk enkele filmpjes over het griepthema van Rock Ahoy

Rock Ahoy aflevering 4 was een uitzending vol gloednieuwe en klassieke pop en rock over kleren, kapsels, tattoos en blue suede shoes, die móést wel de titel 'Dedicated Follower of Fashion' krijgen. Download de playlist van Rock Ahoy (4) via iTunes (1 reactie)

Welk jaartal had die ene recensent precies in gedachten? Hij wilde The Pains of Being Pure at Heart afdoen als een revivalbandje, en schreef dat hij meteen de neiging had gehad om het jaartal op de hoes te dubbelchecken. Oké, het is overduidelijk waar The Pains de mosterd halen - rammelende indiepop, shoegaze, Slumberland-noisepop en twee pop van ruwweg de tweede helft van de eighties en de eerste helft van de nineties - maar vaak steken ze al die invloeden tegelijk in hun nummers, en klinken ze uiteindelijk dus alleen als zichzelf. Lees de review van The Pains of Being Pure at Heart (1 reactie)

Wie wee wordt en/of moordneigingen krijgt van de vele kerstcompilaties ('A Very Comatose Christmas', 'Oubollig Oudejaar', 'Christmas Crap' etc.) en zoals ik vindt dat 'Merry Christmas' van Slade qua mainstream-kerstpop nog altijd unfookinbeatable is en de rest satanische geluidsoverlast, kan z'n voordeel doen met het door Little Steven zoals steeds zonder compromissen samengestelde 'Christmas a Go Go': een verzamelaar waarop 20 rockers in de eerste plaats rocken, en pas daarna teksten schreven die betrekking hebben op elfen, kerstmannen of rendieren. Lees de review van Christmas a Go Go (1 reactie)

Voor rages en hypes heeft The Fall sowieso al altijd de neus opgehaald, maar aan dé rage van de afgelopen jaren konden ze niet eens meedoen al hadden ze 't graag gewild: de reünie. Lees de review van Imperial Wax Solvent (1 reactie)

Terwijl u in Humo kunt lezen welke cd's in 2007 de casbah van onze TTT-mannen en -vrouwen rockten, presenteren we u de finale greep uit de tintelende minnebrieven van honderd rasmuzikanten aan hun lievelingsartiesten. A-wop-bop-a-loo-bop-a-lop-bam-boom: op naar de top 25! Bekijk de YouTube-filmpjes en download via iTunes (1 reactie)