Voor de niet onverdienstelijke Bob Dylan verzon de marketingafdeling van Columbia Records in '67 de slogan 'Nobody sings Dylan like Dylan'. En voor één keer was zo'n kreet geen loze bewering: niemand knort Dylans brompotterij beter dan hijzelf, net zoals niemand beter vals zingt dan Randy Newman, of trefzekerder krast dan Tom Waits. Maar bovenal: nobody sings Joni Mitchell like Joni Mitchell. Lees de review van A Tribute to Joni Mitchell

U kent ze, en u begroet ze de laatste vijftien jaar met een mengeling van afgrijzen en medelijden: rabiate Prince-fans van het eerste uur. Zelfs toen de Purperen Messias zo rond 1995 finaal van z'n voetstukje viel - of een hiel brak, zo u wil - gaven ze niet op, alsof ze met z'n allen een lijk tot wederopstanding hoopten te staren. 'Dude! Hij bewoog een teen! Hij LEEFT!' - 'Euh, nee, dat was 'Chaos&Disorder''. Lees de review van 3121

Als je in het buitenland bent voor een belangrijk interview, gebeurt het regelmatig dat de platenfirma je tussen de bedrijven door uitnodigt voor een preview, een showcase van een of ander al getekend maar nog onbekend monstertalent. Negen keer op de... Lees de review van Cookie (The Anthropological Mixtape)

Waarom schrijven wij eigenlijk nog recensies als de platenfirma's dat in hun promo-sheets zoveel objectie­ver, grappiger en to the pointer doen? (dit is een retorische vraag, ik wil niet opnieuw gaan stempelen). Wij citeren uit en commentariëren bi... Lees de review van Dirty Mind