Op zijn vierde zong Harper Simon op de Amerikaanse televisie samen met papa Paul het liedje 'Bingo' in een uitzending van 'Sesamstraat'. Als tiener speelde hij gitaar tijdens de 'Graceland'-tour. En dan werd het meer dan een decennium stil rond Harper. Lees een passage uit het interview + bekijk enkele filmpjes

Zeggen dat 'So Runs the World Away', de zesde studioplaat van Josh Ritter, overrompelend opent, is een grove leugen. Lees de review van So Runs the World Away

Had Harper Simon zich achter een pseudoniem verscholen, dan nog was het vier maten ver in zijn solodebuut zo klaar als een klontje geweest dat hij de zoon is van papa Paul. Lees de review van Harper Simon

''Graceland' is' - aldus Onze Man in 1986 - 'een plaat over zachte misère: het leven dient Paul Simon geen messteken toe, maar bezorgt hem de zeurderige pijn van een schaafwonde. Er is geen verzet, er is alleen een lucied soort berusting.' Allemaal goed en wel, maar waar haalt een eenvoudige Joodse jongen uit New York de gotspe om, in volle apartheidsboycot, naar Zuid-Afrika te reizen, samen met zwarte muzikanten als de Boyoyo Boys en Ladysmith Black Mambazo een plaat op te nemen en zo de wereldmuziek (mee) op de kaart te zetten? Lees meer over 'Graceland'

In Humo 3569 maakte Dwarskijker een zijsprongetje van 'Steracteur sterartiest' naar de muziekdocumentaire 'Talking Guitars' uit 'Het uur van de wolf' van 16 januari. Die reportage volgt Flip Scipio, een Nederlandse gitarenbouwer die in New York woont en er voor 's werelds meest begenadigde snaarspelers werkt. Bekijk de reportage

Voor de clip bij 'Flynn' haalde het tweetal uit Brooklyn 'You Can Call Me Al' van Paul Simon en Chevy Chase door de mangel, hier versjteren ze het verzamelde videowerk van ABBA. Spooky resultaat! Bekijk de clip

Ik onderga een weldoend koortsaanvalletje tijdens het beluisteren van 'Graceland', de nieuwe Paul Simon. Me genoeglijk wentelend in die warme sentimenten, zet ik een oud spreekwoord naar mijn hand : 'Goede wijn in oude zakken,' mompel ik, in gedacht... Lees de review van Graceland