De Amerikaanse schrijfster A.M. Homes (45) is al drie romans en twee verhalenbundels taboedoorbrekend in de weer. Het meest berucht zijn de in Engeland uit de boekhandels gehaalde roman 'Het einde van Alice', waarin een pedofiele moordenaar aan het woord is, en het verhaal 'Georgica', waarin een vrouw zichzelf probeert te insemineren met het zaad uit de condooms van stelletjes die ze op het strand bespioneerd heeft. Haar provocerende doorlichtingen van het postmoderne leven bezorgden Homes terecht een plaatsje op de lijst van The New Yorker met de twintig schrijvers die de 21ste eeuw zouden domineren. Lees de review van Dit boek redt je leven

Op een memorabele avond alweer vijf jaar geleden had ik Philip Roth aan de lijn, vanuit zijn schrijfstudio naast zijn huis in Connecticut vertrouwde hij met toe: 'Na boeken met een brede maatschappelijke bedding moet ik dringend aan schaalverkleining doen, wil ik me niet al te gewichtig gaan voelen.' Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Roth na het wereldomvattende meesterwerk 'Het complot tegen Amerika' de blik naar binnen richt. Lees de review van Alleman

Met zijn vierde roman, 'Joe Speedboot', rijgt Tommy Wieringa niet alleen de nominaties aan mekaar, hij wurmde er zich eveneens mee tussen het selecte kransje Nederlandse schrijvers die méér doen dan elkaars bloedeloze kutboeken imiteren (we sommen ze even voor u op: A.F.Th., Zwagerman, Grunberg, Bouazza, Campert, Westerman - nee, we zijn écht niemand vergeten). Lees de review van Ik was nooit in Isfahaan

Jay McInerney kwam de laatste jaren steeds minder gunstig uit de vergelijking met zijn Brat Pack-partner Bret Easton Ellis. Met 'Het goede leven' (De Bezige Bij) staat hij er weer: iets meer dan vierhonderd pagina's spiegelglad proza, met een buslading wisecracks, al dan niet gedebiteerd in exclusieve restaurants, te midden van de New Yorkse haute finance en omringd door wereldsterren. Het monstersucces van 'Bright Lights, Big City' - de hype, de film en de glamour - ligt al meer dan twintig jaar achter hem, maar op de beste momenten schrijft hij nog altijd een aanzienlijk deel van de Amerikaanse debutanten naar huis. En laat de onvermijdelijke glitter en het binnensluipende cynisme u niet verblinden: onderhuids klopt nog steeds McInerney's bloedend, sentimenteel hart. Lees de review van Het goede leven