Religie vergiftigt álles, we moeten ervan afkomen, vindt Christopher Hitchens en als hij het zegt wordt er wat beter opgelet: deze Britse journalist, die vanuit Washington opereert, is in de Angelsaksische wereld een topintellectueel - nummer 5 in een recente ranking van het blad Prospect. Lees de review van God is niet groot (1 reactie)

Shalom Auslander vreet hamburgers, onderwerpt pornoblaadjes aan een nauwgezet onderzoek, leest Dostojevski en rookt met veel appetijt zijn stickies. 'Niets bijzonders: Marc Reynebeau doet dat óók allemaal,' zegt u? Lees de review van Klaaglied van een voorhuid (2 reacties)

Onze reactie op muggenziftende taalpuristen beperkt zich meestal tot onverschillig met de ogen rollen, maar het verschil tussen 'groter dan' en 'even groot als' is er bij ons wél ingeramd. Van sommige zinnen in 'Poppy Shakespeare' (Meulenhoff) gaan onze haren dan ook recht overeind staan ('Het kostte me niet meer als een seconde'). Lees de review van Poppy Shakespeare

'Ik ben haar bijna altijd trouw gebleven. Zonder haar kon en wilde ik niet.' Schrijft Günter Grass in zijn memoires 'De rokken van de ui' (Meulenhoff). Zoveel trouw is hem met een vrouw nooit gelukt, het gaat over zijn schrijfmachine: de Olivetti, type 'lettera'. Lees de review van De rokken van de ui

Bill Buford is de mythische ex-frontman van het Britse literaire magazine Granta, waar hij onder meer literair talent als Salman Rushdie ontdekte. Op gezette tijden pleegt hij zelf een boek: zo ging hij in het begin van de jaren negentig op zoek naar de ziel van de Britse voetbalhooligan, wat resulteerde in de bestseller 'Tussen het tuig'. Lees de review van Hitte (1 reactie)

'Ze rookte een Duits merk zonder filter; ik zie het rode pakje nog voor me en de manier waarop ze met een gelakte nagel een stukje tabak van haar onderlip plukte.' De titel 'Rode handen' (Meulenhoff) verwijst naar een merk sigaretten en naar rode nagels, maar uiteraard bedoelt de Deen Jens Christian Grøndahl er méér mee: het gaat 'm hier om linkse revoltes waaraan jonge, rokende meisjes hun vingers branden. Lees de review van Rode handen

'Ik weet nog dat ik een jaar of tien was en uitrekende dat ik zesendertig zou zijn in het jaar 2000. Het leek zo ver weg, zo oud, zo onwerkelijk. En kijk me nu eens, een verneukte, gekke, anorectisch-kinderloos mooie vrouw.' Lees de review van Traceyland

'Het ongrijpbare meisje' (Meulenhoff), de nieuwe worp van Mario Vargas Llosa , begint als een wat doorsnee roman over het verloren Arcadië van Ricardo, een vijftienjarige dromer uit de mondaine wijk Miraflores in Lima, Peru. In de zomer van 1950 wordt hij stapelverliefd op zijn zwierige leeftijdgenote Lily die - ze verkondigt overal dat ze van dure Chileense komaf is - bij iedereen bekendstaat als 'het Chileense meisje'. Wanneer blijkt dat ze gewoon een straatarme meid uit Lima is, breekt voor Ricardo - tevens de verteller - 'het echte leven aan, het leven dat luchtkastelen, fata morgana's en fabeltjes scheidt van de rauwe werkelijkheid.' Lees de review van Het ongrijpbare meisje (1 reactie)