In 'Players' van Don DeLillo (1977!) raakte een hoofdpersonage verstrikt in een complot om een bomaanslag te plegen in het hart van Manhattan. In 'De namen' uit 1982 registreerde de schrijver magistraal de vertwijfeling nadat de wereld op losse schroeven is gezet. Lees de review van Vallende man

Tijdens de Vuile Oorlog in Argentinië eind jaren 70 verdwenen 30.000 studenten, vakbondsafgevaardigden en andere activisten. Velen van hen werden door de militaire dictatuur in zee gedropt. In 'Het ministerie van Buitengewone Zaken' (Manteau) doet Nathan Englander het tragische relaas van één van die desaparecidos en bewijst hij meteen dat zijn succesvolle debuut acht jaar terug, de verhalenbundel 'Verlost van vleselijke verlangens', geen lucky shot was. De opvolger is een strak geregisseerde politieke én persoonlijke roman: een voltreffer. Lees de review van Het ministerie van Buitengewone Zaken

'Ik schrijf als een razende omdat het nog de enige manier is om overeind te blijven,' schreef JMH Berckmans in 'Het onderzoek begint', de bundel waarmee hij in 2002 definitief brak met zijn - we citeren voor het gemak even uit zijn eigen 'As op Jazzwoensdag' - 'doordraaierij en koeienvlaaierij en een syntaktische rijstebrij waar niemand nog een boodschap aan heeft.' Lees de review van Je kunt geen twintig zijn op suikerheuvel

't Blijft een raadsel waarom er van Don DeLillo slechts mondjesmaat vertalingen verschijnen: sinds het fantastische trio 'Witte ruis'  - 'Libra'  - 'Mao II' geldt de Don namelijk als één van de topchroniqueurs van de American Dream en zijn uitwassen, en toch is alleen zijn magnum opus 'Onderwereld' uit 1997 nog in druk. Enfin: verwacht van ons geen waterdichte samenzweringstheorie, wij melden u liever het verschijnen van 'De namen' (Manteau), een meer dan geslaagde opstap naar 'Witte ruis' uit 1982. Lees de review van De namen