Onmacht, verdriet en wrokkig sentiment zijn veilig in de handen van David Vann - hij dregt het slib uit een mensenleven en kneedt er forse schoonheid uit. De bewijzen heten 'Legende van een zelfmoord' (zijn debuut, een verhalenbundel die je omverliep) en 'Caribou Island' (De Bezige Bij), zijn eerste roman. Lees de review van Caribou Island

Twee zomers terug (als de laatste mag meetellen) had Erwin Mortier het in een interview over de alzheimer van zijn moeder. Wat hij zoal las over de confrontatie met die ziekte vond hij te poezelig, zei hij toen. 'Er staat niet in dat je opstandig wordt en je je geduld kunt verliezen. Er wordt amper gesproken over de dubbelheid, dat je er wilt zijn voor je moeder tot op het einde, maar dat je intussen kapotgaat van ellende.' Lees de review van Gestameld liedboek

Vernedering -het ellendige jus dat gaat stromen wanneer men van aan de kant dient toe te kijken. Zoals bij Mia Fredricksen, de hoofdpersoon in 'De zomer zonder mannen' (De Bezige Bij), de nieuwe roman van Siri Hustvedt (Paul Auster bekend van de echtelijke sponde, u mogelijk van 'Wat me lief was' en 'Een geschiedenis van mijn zenuwen'). Lees de review van De zomer zonder mannen

Het is niet anders: jaren na 'De sandwich' en 'Asbestemming' moest de requiemschrijver in A.F.Th. van der Heijdenlaatst helaas nog een keertje aan de slag. Zijn eenentwintigjarige zoon Tonio, zijn énige kind, werd in de prille ochtend van 23 mei 2010 na een nachtje stappen in Paradiso op de fiets aangereden door een auto. Lees de review van Tonio (2 reacties)

Bas Heijnehoudt precieus de pen voerend de woeligheid van dit curieuze tijdvak in het vizier, intussen al vier boeken lang. In 'De wijde wereld' (2000) zag hij zekerheden wegvallen, hogere machten verkruimelen en grote ideologieën verdampen. 'Het verloren land' (2003) registreerde de onbehaaglijke verwarring in het Nederland van na Srebrenica en Pim Fortuyn. Lees de review van Moeten wij van elkaar houden? (1 reactie)

'Nadat Jack de laatste hand had gelegd aan een campagne voor de push-upslip voor mannen, die een pronte bips beloofde, ging hij woedend over zoveel banaliteit de straat op. Hij had het verschrikkelijke gevoel dat hij als volwassen man een luier droeg.' Lees de review van De kunst van het wachten

'Dat ik maar wat aanmopper is een groot misverstand. Een nog groter misverstand is dat ik voor de goede smaak zou opkomen. Ik geniet van humbug en bedrog. Het is de antipode die me in leven houdt.' Gerrit Komrij's nieuwste infuus heet 'Kunstwonderen' (De Bezige Bij), de in een handzame kaft gedwongen verzameling van de columns die hij de voorbije jaren in het NRC Handelsblad kwijt kon. Lees de review van Kunstwonderen

Dertig jaar geleden ontplofte in Alaska een leven. James Edwin Vann, een stuurloze melancholicus, joeg zich een kogel door de kop. De keuteligheid van het bestaan had hem altijd al in verwarring gebracht, en dan moest hij ook nog eens terugblikken op een mistig parcours. Dwangmatig overspel, een mislukt huwelijk, gesjeesd als tandarts, oenig als visser: Vann was niet wat je noemt The Mann. Lees de review van Legende van een zelfmoord

Dat hij 'een grijpgrage aap' en 'een egocentrische rothond' is, mag voortaan op zijn Wikipedia-pagina staan: Tommy Wieringabekende het laatst gretig zélf in de Nederlandse pers. Maar laat het u niet tot overhaaste conclusies over zijn nieuwste boek leiden. 'Ga niet naar zee' (De Bezige Bij) is weliswaar de in een handzame kaft gedwongen verzameling stukjes die hij de afgelopen tien jaar pleegde in kranten en tijdschriften, maar zeggen dat het een makkelijke manier is om, terend op het nog uitgebreid nazinderende succes van 'Joe Speedboot' en 'Caesarion', even snel te cashenmet oud materiaal, zou onfair zijn. Lees de review van Ga niet naar zee