Als ‘Open stad’ (De Bezige Bij) zonder tweede deel was gebleven, was het schrijven van deze recensie een eitje geweest. Dan zouden we op het einde van het boek hebben zitten kirren over de grootsheid waarmee de Amerikaan van Nigeriaanse komaf Teju Cole – het is zijn debuut – de wereld der letteren is binnengetreden, en misschien wel over het belang dat hij de romankunst heeft teruggegeven. Dan was het enkel een kwestie van die kreetjes in volzinnen te vangen. Helaas. Lees de bespreking

Ik mag Joost Vandecasteele, al was het maar omdat hij het verwijderen van navelpluis niet als een openbare aangelegenheid beschouwt. Niet dat hij geen ego te torsen heeft, maar in zijn werk - 'Massa' (De Bezige Bij) is zijn derde boek - is zijn inzet nooit particulier. Lees de bespreking

Tien jaar heeft Chad Harbach gewerkt aan zijn debuutroman ‘De kunst van het veldspel’ (De Bezige Bij). Zijn vrienden en kennissen waren niet echt enthousiast over het manuscript, Maar Harbach kreeg het wel aan een uitgeverij verkocht voor de aardige som van 665.000 dollar. Lees de bespreking

De geur van routineus gestoft meubilair, restjes roomservice op het vasttapijt en een lampenkampje dat onthoofd wordt tijdens een iets te enthousiaste positiewissel: nergens is het beter de liefde bedrijven dan in de anonieme lakens van een hotelkamer. In die setting laat de Ierse Anne Enright haar hoofdpersonage Gina een tijdlang haar gang gaan in 'De vergeten wals' (De Bezige Bij). Ze is onverhoeds verliefd geworden op Seán, en daar komt een liaison dangereuse van, want beiden zijn comfortabel getrouwd. Lees de review van De vergeten wals

Onmacht, verdriet en wrokkig sentiment zijn veilig in de handen van David Vann - hij dregt het slib uit een mensenleven en kneedt er forse schoonheid uit. De bewijzen heten 'Legende van een zelfmoord' (zijn debuut, een verhalenbundel die je omverliep) en 'Caribou Island' (De Bezige Bij), zijn eerste roman. Lees de review van Caribou Island

Twee zomers terug (als de laatste mag meetellen) had Erwin Mortier het in een interview over de alzheimer van zijn moeder. Wat hij zoal las over de confrontatie met die ziekte vond hij te poezelig, zei hij toen. 'Er staat niet in dat je opstandig wordt en je je geduld kunt verliezen. Er wordt amper gesproken over de dubbelheid, dat je er wilt zijn voor je moeder tot op het einde, maar dat je intussen kapotgaat van ellende.' Lees de review van Gestameld liedboek

Vernedering -het ellendige jus dat gaat stromen wanneer men van aan de kant dient toe te kijken. Zoals bij Mia Fredricksen, de hoofdpersoon in 'De zomer zonder mannen' (De Bezige Bij), de nieuwe roman van Siri Hustvedt (Paul Auster bekend van de echtelijke sponde, u mogelijk van 'Wat me lief was' en 'Een geschiedenis van mijn zenuwen'). Lees de review van De zomer zonder mannen

Het is niet anders: jaren na 'De sandwich' en 'Asbestemming' moest de requiemschrijver in A.F.Th. van der Heijdenlaatst helaas nog een keertje aan de slag. Zijn eenentwintigjarige zoon Tonio, zijn énige kind, werd in de prille ochtend van 23 mei 2010 na een nachtje stappen in Paradiso op de fiets aangereden door een auto. Lees de review van Tonio

Bas Heijnehoudt precieus de pen voerend de woeligheid van dit curieuze tijdvak in het vizier, intussen al vier boeken lang. In 'De wijde wereld' (2000) zag hij zekerheden wegvallen, hogere machten verkruimelen en grote ideologieën verdampen. 'Het verloren land' (2003) registreerde de onbehaaglijke verwarring in het Nederland van na Srebrenica en Pim Fortuyn. Lees de review van Moeten wij van elkaar houden?