Kent u dat, dat je de eerste keer naar een plaat luistert en na enkele seconden al weet, of beter: voelt dat het niet meer stuk kan? Ons overkomt het zelden, maar bij 'Swanlights', de vierde worp van Antony and The Johnsons, hadden we het nog eens. Lees de review van Swanlights (2 reacties)

In poleposition om de kop van ons eindejaarslijstje weg te kapen: 'Swanlights', de vierde en beste van Antony and The Johnsons, die deze week in de winkel ligt. Ik ontmoet Antony Hegarty, het gezicht en het lichaam van de band, in het salon van een negentiende-eeuws Parijs hotel waar de tijd stil is blijven staan. Lees enkele quotes en bekijk de fotospecial

Antony & The Johnsons coveren met behulp van het Metropole Orkest op wonderlijke wijze Beyoncé. Bekijk 'Antony & The Johnsons & het Metropole Orkest: Crazy in Love'

Ons lijstje met favoriete weirdo's is weer een naam rijker: David Michael Stith - beeldhouwer, dichter en nieuwe poulain van Sufjan Stevens. Eigenlijk waren zijn muzikale experimenten niet bedoeld om ooit de slaapkamer te verlaten, maar na enige hand- en spandiensten voor Shara Worden (u kent haar als My Brightest Diamond) besloot hij toch met zijn kunstige roerselen naar buiten te treden. Lees de review van Heavy Ghost (3 reacties)

Antony Hegarty en zijn Johnsons hebben een extra concert in ons land ingepland. De tickets voor het eerste concert op 13 april in het Paleis voor Schone Kunsten waren in een mum van tijd uitverkocht. Fans die geen ticket konden bemachtigen voor die voorstelling, krijgen nu een tweede kans: op 23 maart in de Elisabethzaal in Antwerpen. Bekijk een live-fragment uit 2005 (1 reactie)

'I cry 'Glitter is Love!' / My eyes pinned inside / With green jewels / Hanging like Christmas stars / From a golden Vein' - voor een conceptplaat over het deplorabele gedrag van de mens jegens moeder aarde, zijn de teksten van 'The Crying Light' vaak opvallend enigmatisch. Gelukkig maar, want dat is net de kracht van Antony and The Johnsons, het New Yorkse gezelschap onder aanvoering van Antony Hegarty, een vrouw in een mannenlichaam. Lees de review van The Crying Light (2 reacties)

Tegen het einde van 2005 was 'I Am a Bird Now' met prijzen overladen, en was Antony Hegarty door zowat iedereen doodgeknuffeld. We hebben er Humo's eindejaarsvragen van toen nog eens op nageslagen: van Tom Lenaerts tot Karl Vannieuwkerke, van Stany Crets tot Annelies Van Herck, en van Siegfried Bracke tot Tom Waes, allemaal hadden ze een dikke boon voor de boomlange Amerikaanse Engelsman, de liefste vrouw in een mannenlichaam die ik ken. Enkele quotes uit het interview met Antony Hegarty (1 reactie)

Al even uit, en door de eindejaarsperiode (Compilaties! Best Of'en! 6-delige boxen! 10-delige boxen! Special Editions van 10-delige boxen!) bijna helemaal ondergesneeuwd geraakt, maar eigenlijk veel te goed om u er niks over te melden: 'Easy Come, Easy Go' van Marianne Faithfull. Lees de review van Easy Come, Easy Go (2 reacties)

We hebben het nooit geturfd, maar we weten het wel zeker: geen plaat uit onze collectie hebben wij vaker beluisterd dan 'Berlin', daartoe aangemaand door toenmalig Humo-bespreker Kontente Karel. Als zowat enige ter wereld schreef Onze Man een lovende recensie, die hij in Humo 1930 van 1 november 1973 dwingend besloot met: 'Een plaat die van voor tot achter vol staat met vreselijk sterke songs, door Reed en zijn gelegenheidsgroep indrukwekkend gebracht. Een plaat die geen enkele serieuze fen zich mag laten ontgaan.' Humo: altijd al uw baken geweest! Lees de review van Berlin, Live at St. Ann's Warehouse