De jury heeft beslist, en wel het volgende: dat de genaamde Sylvie Marie (25) Humo's Gouden Aap wint - de poëziewedstrijd waarvoor u massaal begenadigde verzen instuurde - en dus de huisdichter van dit fijne periodiek wordt. Humo-dichteres Sylvie Marie + de filmpjes met Wim Helsen

Wat doe je als je Leonard Nolens bent en met 'Bres', je vorige bundel, een gat in het blad hebt gebrand? Voor het eerst gebruikte je daarin onbevangen het woord 'wij', en blindelings liet je een monument ter ere van de twintigste eeuw uit je hand vloeien. In de pers regende het sterren, de VSB Poëzieprijs staat nu op je schouw. Wat doe je? Dit: je zondert je af, slijpt je lijf en beitelt je lastig portret, editie Vandaag. Lees de review van Woestijnkunde

Vorig jaar had de Nederlandse cabaretier Theo Maassen een hit met de carnavalskraker 'Lauwe pis' ('Ze maken mij de pis niet lauw / Het heeft tieten, zit te zeiken, drie keer raaien / Ja, een vrouw!'). 'Ik heb het geschreven,' zei hij in zijn conference 'Tegen beter weten in', 'met in mijn achterhoofd het thema dat bewustzijn uiteindelijk niet bevrijdt, maar de muren van de gevangenis zichtbaar maakt.' Hetzelfde besef drijft de Vlaamse schrijver/theatermaker Bart Meuleman nu een totaal ándere weg op in zijn uitstekende derde dichtbundel 'omdat ik ziek werd' (Querido), die niet de polonaise maar de malaise danst. Lees de review van Omdat ik ziek werd

'Ik leef als een schaaldier, besloten in mezelf. En toch is heel de oceaan daar doorheengegaan,' schreef Leonard Nolens ooit in zijn dagboek. Nog nooit getuigde de dichter zo uitdrukkelijk, zo groots en meeslepend van die paradox als in 'Bres' (Querido). Lees de review van Bres