White Denim brengt platen uit met de vaart waarmee Wilfried Martens ooit regeringen vormde: vorige zomer nog debuteerde de groep met 'Workout Holiday', een samenraapsel van twee ep's die Onze Man hardop deed dromen van een passage op Pukkelpop, en inmiddels zijn ze al toe aan plaatwerk nummer drie. Lees de review van Fits

Wij zijn vorige week in Amsterdam naar Oblivians gaan kijken, een invloedrijk garagerocktrio uit Memphis dat midden jaren negentig wegens gebrek aan succes de handdoek in de ring gooide en voor een klein rondje door Europa nog eens was samengekomen. Zelden een groep die zoveel lawaai maakt zoveel kippenvel en kroppen in de keel weten genereren. Lees meer over Oblivians in Amsterdam

Wij hebben ons kostelijk geamuseerd met de nieuwe cd van Jarvis Cocker, zullen dat de komende dagen en maanden nog regelmatig doen, en we hopen van u hetzelfde! En toch is 'Further Complications' geen meesterwerk dat naar de hemel en de vier sterren reikt, laat staan de wereld uit zijn hengsels zal lichten. Lees de review van Further Complications

Hij heeft Valentijn net niet gehaald: Lux Interior, de frontzanger van The Cramps die zo hartverscheurend 'Love Me' kon krijsen, is eergisteren op 62-jarige leeftijd overleden. Bekijk enkele clips van The Cramps

We kunnen er niks aan doen: bands die in hun jonge jaren King Crimson naspeelden op de luchtgitaar en headbangden op The Kinks en highschool-blokfluitensembles, hebben bij ons een fors streepje voor. Zeker als ze hun debuutplaat openen met een even onwaarschijnlijke als fabuleuze fusie van Devo en MC5, en ons meteen daarna helemáál omverbulldozeren met hondsdolle koebellen, hysterische zang, afgeknepen gitaren, galopperende drums en de smerigste distorted bas sinds 'Down on the Farm' van Cosmic Psychos. Lees de review van Workout Holiday

Toen Pete Doherty zijn collega's van The Libertines na de zoveelste mislukte afkickpoging tot de zoveelste zenuwinzinking bracht, begonnen zijn luitenant Carl Barât en twee andere ex-libertijnen maar een eigen groepje, dat ze naar Barâts clubavond Dirty Pretty Things noemden. Op het puike 'Waterloo to Anywhere' bewezen ze eerder al met verve dat junkmans niet het enige toonkunstige brein van The Libertines was. Niets dat hen dus mocht tegenhouden om ons hart met een briljante opvolger definitief buit te maken, maar in die missie slagen ze slechts ten dele. Lees de review van Romance at Short Notice

Vis, alias Yves Meersschaert, heeft in het verleden nog met Thou gespeeld, de meest onderschatte groep uit Gent en verre omstreken. Vorig jaar nam het vijftal de nog altijd drastische beslissing om zijn muziek alleen digitaal (iTunes en eMusic) uit te brengen, in vier worpen van drie à vier songs dan nog wel. Lees de review van This Is Not a Record

Kotsen op het publiek, hun eigen pis opdrinken, in hun blote flikker optreden, vuurtje stoken of met de mond elkaars fluimen opvangen: 't is altijd feest als de Black Lips ten dans spelen. Lees de review van Good Bad Not Evil

Lees meer