Toen Pete Doherty zijn collega's van The Libertines na de zoveelste mislukte afkickpoging tot de zoveelste zenuwinzinking bracht, begonnen zijn luitenant Carl Barât en twee andere ex-libertijnen maar een eigen groepje, dat ze naar Barâts clubavond Dirty Pretty Things noemden. Op het puike 'Waterloo to Anywhere' bewezen ze eerder al met verve dat junkmans niet het enige toonkunstige brein van The Libertines was. Niets dat hen dus mocht tegenhouden om ons hart met een briljante opvolger definitief buit te maken, maar in die missie slagen ze slechts ten dele. Lees de review van Romance at Short Notice

'Moeilijk' is een etiket dat de portables geregeld opgeplakt krijgen. Onzin: dit Gentse antwoord op Sonic Youth heeft gewoon een zwak voor ongein - getuige titels als 'Vegekoestisch', 'Op safari met Jean Michel Jarre' (gelukkig meer Mogwai dan Jarre) en de extended knolselderdedubber version van 'Vegetarian Barbecue'. Lees de review van Vegetarian Barbecue

Laten we dit afspreken. Zit u niet te wachten op cheape, naar Cara-pils meurende hoempaparock over... ja, waarover eigenlijk? Wendt u zich dan tot één van de andere prachtplaten die we op deze pagina's voor u veraanschouwelijken. Snakt u daarentegen naar een shot muzikale ongein van een lawaaierig trio uit de gouw van haggis, doedelzakken en Glasgow Rangers? Dan trakteren we u meteen op een teleurstelling: The Fratellis wilden op hun tweede langspeler ook échte songs kwijt, zónder carnavalshoedjes. Lees de review van Here We Stand

Beetje ongelukkig, de Europese release van het tweede full album van het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos. Die komt er pas een maand na de glorieuze doortocht van de jonkies in 4AD en Trix. Lees de review van Visiter

Stelregel één in de Britse pers: what comes up, must come down. Het was de heilige plicht van het sproetige journaille over het Kanaal om de derde plaat van The Zutons tot de grond af te branden en vervolgens op de asse te zeiken, net zoals het hun verdomde job was om debuut 'Who Killed... The Zutons?' tot belachelijke hoogtes op te tillen. Lees de review van You Can Do Anything

Lang geleden deelden Stephen Malkmus en zijn jeugdvriend en collega-museumsuppoost David Berman behalve een appartement in Manhattan ook het rocktrio Ectoslavia, dat later Silver Jews zou worden en waarvan ook Bob Nastanovich deel uitmaakte. Malkmus en Nastanovich zetten spoedig daarna Pavement op, schreven rockgeschiedenis en degradeerden Silver Jews de facto tot hobbygroepje. Lees de review van Lookout Mountain, Lookout Sea

Of die van Infadels nu onfrisse uilskuikens dan wel naïeve sukkelaars zijn, daar zijn we nog niet uit - al hebben we na onderzoek van de snuggere tronies op de groepsfoto een lichtblauw vermoeden. Vast staat dat het Londense kwintet zich grandioos heeft laten pluimen door een maffiose manager, die elke cent die ze verdienden aan hun debuut 'We Are Not The Infadels' hoogstpersoonlijk in coke en hoeren investeerde. Lees de review van Universe in Reverse

Damn! Sinds die kroegtijger in het clublokaal van FC De Trouwe Lassie ons geheel ongevraagd onderhield over de gelijkenissen tussen Wolf Parade en David Lynch, krijgen wij het beeld van het grijsgekuifde filmgenie nog maar moeilijk uit ons hoofd wanneer we de beautiful mess beluisteren die het kwartet uit Montreal zopas op ons losgelaten heeft. Lees de review van At Mount Zoomer

Het schemert in het hart van Benjamin Gibbard. Schimmen beheksen hem ('Bixby Canyon Bridge'). De optimist in hem is dood, begraven en al aangevreten door de maden ('No Sunlight').
Lees de review van Narrow Stairs