Henning Mankell ziet twee opties voor een auteur die een door hem bedacht personage wereldwijd populair ziet worden. Ofwel slaagt hij erin emotioneel afstand te nemen, en dan is het advies: uitmelken die handel. Ofwel gaat hij ronduit van zijn creatie vervreemden. Mankell valt in de tweede categorie, en dat is meteen waarom hij tien jaar heeft gewacht om nog eens een Kurt Wallander-roman uit zijn pen te ranselen. Lees de review van De gekwelde man

De coolste acceptance speech aller tijden. Toen Fever Ray onlangs in Zweden een award in ontvangst mocht nemen, verscheen zangeres Karin Dreijer Andersson op het podium met een smeltend gezicht. Bekijk 'Fever Ray smelt' (2 reacties)

Nöpe, Kurt Wallander heeft géén spoedcursus Engels gevolgd. De BBC, waar ze zoals bekend een neus voor goeie detectives hebben, heeft gewoon de rechten op de 'Wallander'-reeks gekocht en opnieuw opgenomen met een Britse cast. Met in de titelrol: een ongeschoren Kenneth Branagh. Vanavond op Cånvas! Lees meer over de BBC-bewerking van 'Wallander'

Wij weten níéts over jj, behalve dat ze uit Zweden komen, dat ze nogal tuk lijken op met bloedspatten besmeurde platenhoezen, en dat hun debuut 'jj n˚2' ons beleefd maar onvermijdelijk van onze sokken blaast. Lees de review van JJ N

Fraaie breedbeeldclip van de Zweed Marcus Söderlund voor zijn landgenote Jenny Wilson (zie ook: The Knife). Løk! Bekijk de clip van Jenny Wilson

Danslessen in Zweden: sommige pasjes doen zwaar belegen aan, maar met in vloeibare xtc gedrenkte moves als 'Lost in the Woods with Bewildered Stare', 'Play Ping-Pong' en 'Chernobyl Child' zult u niet uit de toon vallen. Bekijk 'How to Dance at a Rave'

Na Susan Boyle heeft 't internet een nieuwe talentenjachthype: The Full Monty maar dan op z'n Zweeds met knäckebröd. Bekijk 'Sweden's Got a Different Kind of Talent'

Op Facebook werd onlangs een groep opgericht met als enige bestaansreden: het herinvoeren van de komma die Emil Svanängen onlangs heeft laten vallen tussen 'Loney' en 'Dear'. Hip is hier het sleutelwoord: de Zweed is uitermate populair bij studerende jongelui, bij uitstek de bevolkingsgroep met een teveel aan vrije tijd. We kunnen hen dit keer geen ongelijk geven - we doen nochtans niets liever - want het is héél straf hoe de man op zijn vijfde plaat naadloos luisterliedjes aan elektronica paart, en in één moeite door vorm aan inhoud. Lees de review van Dear John

Wie de videoclip bij 'If I Had a Heart' gezien heeft, weet dat over tien jaar nóg. Ons deed de clip meteen denken aan dat kind uit de roman 'House of Leaves' van Mark Z. Danielewski, dat in een spookhuis woont, van de juf de opdracht krijgt om 'thuis' te tekenen en een blad inlevert dat tot de laatste vierkante millimeter zwart gekleurd is. Wij houden 'Fever Ray' (en voor de zekerheid ook alle zwarte stiften) dan ook angstvallig buiten het bereik van de kids. Het debuut van het gelijknamige groepje scoort immers een behoorlijk zieke negen op de Schaal van Véronique De Kock, nog steeds dé nationale standaard voor onversneden creepiness. Lees de review van Fever Ray (3 reacties)