'Dagboeken en verhalen, dat ben ik.' L.H. Wiener schrijft het zoals het is: zijn oeuvre is een egomane paaldans. Een prettige egomane paaldans, dat wel: er ontsnapt weleens een mooie zin aan de man, en hij beschikt over een aardig gevoel voor humor - nog altijd een zeldzaamheid in de schrijverij. Lees de review

Vorige week was Guy Mortier te gast bij Tomas De Soete om er het boek 'Het Allerbeste uit het Gat van de Wereld' voor te stellen. Een verzameling van de allerbeste onwaarschijnlijk aanstootgevende grappen uit 'Het Gat van de Wereld'. Bekijk het filmpje

De mevrouw of mijnheer die bij Luitingh de titels bedenkt, laat zich duidelijk niet afschrikken door wat er in de boeken van die uitgeverij staat. 'Uit overtuiging' is een journalistiek verpakt onderzoek naar de motieven van vrouwelijke zelfmoordterroristen. Maar 'overtuiging' – in de zin van een weloverwogen keuze – blijkt daar maar een kleine rol in te spelen. Lees de review van Uit overtuiging

De geur van routineus gestoft meubilair, restjes roomservice op het vasttapijt en een lampenkampje dat onthoofd wordt tijdens een iets te enthousiaste positiewissel: nergens is het beter de liefde bedrijven dan in de anonieme lakens van een hotelkamer. In die setting laat de Ierse Anne Enright haar hoofdpersonage Gina een tijdlang haar gang gaan in 'De vergeten wals' (De Bezige Bij). Ze is onverhoeds verliefd geworden op Seán, en daar komt een liaison dangereuse van, want beiden zijn comfortabel getrouwd. Lees de review van De vergeten wals

Ondanks, of wellicht net wégens de vaststelling dat het failliet ervan al ontelbare keren is aangetoond, blijft de lokzang van de Amerikaanse droom hoogst verleidelijk. Ook als literair thema: Jan Van Loy voerde er in 'Alfa Amerika' al een succesvolle vivisectie op uit, en hij spit het kadaver terug op in 'Ik, Hollywood' (Nieuw Amsterdam). Lees de review van Ik, Hollywood

Onmacht, verdriet en wrokkig sentiment zijn veilig in de handen van David Vann - hij dregt het slib uit een mensenleven en kneedt er forse schoonheid uit. De bewijzen heten 'Legende van een zelfmoord' (zijn debuut, een verhalenbundel die je omverliep) en 'Caribou Island' (De Bezige Bij), zijn eerste roman. Lees de review van Caribou Island

Dat Dimitri Verhulst alles durft, is niet erg omdat hij zoveel kan. Hij kan een roman schrijven met een hoofdpersonage dat ''t' heet, zonder op zijn bek te gaan: lees er zijn 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol' op na. Lees de review van De intrede van Christus in Brussel (1 reactie)

'De val van het Westen' (Spectrum) begint met een stukje fictie. In 1848 vaart een Chinees schip de Thames op. Koningin Victoria en prins Albert haasten zich om hun nederige diensten aan te bieden aan de Chinese bezoekers. Maar die komen alleen maar hun wereldheerschappij proclameren. China rules the waves!  Lees de review van De val van het Westen

Japanse literatuur is Murakami, en boeken met Tokio als plaats delict zijn grootstadsfresco's in stroef neonlicht. Tot zover de clichés, want er is meer dan het genie achter 'Norwegian Wood', en meer dan Tokio als postmodern decor. Hiromi Kawakami bijvoorbeeld: in Japan een gefêteerde roman- en verhalenschrijfster, bij ons nog maar toe aan haar tweede vertaling. Lees de review van Nakano's handel in oude rommel